Trzy spektakle z których nie wyszłam, bo były zbyt dobre!

Kwiecień 28, 2014

Koniec tego marudzenia. Przynajmniej na jakiś czas. Bardzo wierzę w to, że w życiu wszystko wychodzi na zero (albo na plus). W związku z tym ogrom beznadziejnych sztuk jakie ostatnio zobaczyłam (pisałam o tym tutaj i tutaj) właśnie się wyrównuję, a ja mam co Wam polecić.

Nie martwcie się, nie będę tutaj wspominać złych czasów – wszyscy wiemy o co chodzi. Przechodzę do konkretów.

Król Lear, Teatr Polski w Warszawie

Nie będę ukrywać, że ten spektakl traktuję szczególnie, bowiem jako bloger dostałam zaproszenie na uroczystą premierę, za co Teatrowi Polskiemu bardzo dziękuję.  Przyjęłam je z wielką radością,  ponieważ reżyserem Króla Leara jest Jacquea Lassale, a to nazwisko francuskiego reżysera zawsze oznacza dobrą sztukę w klasycznym stylu. Nie mogę też pominąć udział w spektaklu Przemka Wyszyńskiego – mojego znajomego z liceum, który jeszcze zagra gdzieś wielkiego amanta (mówiłam to jak zwykle pierwsza), a tymczasem zajmował się w Królu Learze układem walk.

Poza tym wiecie, możliwość ubrania się w klasyczną, czarną sukienkę jest nie do opisania.

lear

To wszystko jest jednak niczym przy tym co działo się w teatrze. Król Lear jest dziełem totalnym. Prawie czterogodzinny spektakl został dopracowany w każdym szczególe. Minimalistyczna, a przy tym monumentalna scenografia zapewnia idealne tło aktorom, którzy grają obłędnie. Wiadomo było, że Andrzej Seweryn jako król Lear będzie fenomenalny, ale to jak wspaniale partneruje mu cały zespół jest nie do opisania. Jarosław Gajewski zebrał zasłużenie największe brawa za rolę Błazna – wydaje się, że sam ją sobie napisał. Anna Cieślak jako Regana, jedna z córek Leara, jest doskonałym połączeniem talentu, wdzięku i warsztatu. Chociaż w internecie krążą już plotki, że jest koszmarnie patetyczna i nie do zniesienia. Coś w tym jest – zdecydowanie Cieślak na scenie mocno irytuje widza…ale wydaje mi się, że taki właśnie był zamiar. Natomiast Krzysztofa Kwiatkowskiego za rolę Edmunda oficjalnie ogłaszam męskim cudem chodzącym po deskach teatru i przyznaję mu wszystkie możliwe nagrody jakie będą rozdawane w tym sezonie. Ten głos! Będziecie mdlały! I w końcu – Hrabia Kent – Piotr Cyrwus, postać zupełnie niezauważona. Ale niezauważona wcale nie dlatego, że źle zagrania. Po prostu po Rysiu nie ma śladu. Ostateczne pożegnanie dokonane, hrabia wypadł znakomicie.

Przepiękne, klasyczne aktorstwo. Coś, co moim zdaniem jest najtrudniejsze. Całemu (ogromnemu!) zespołowi, który gra tą pochwałę normalnego teatru należą się ode mnie wielkie brawa. Oby modna na „naturalne” aktorstwo i turlanie się po scenie nigdy ich nie dopadła.

Kiedy: 29, 30 kwietnia, 17, 18 maja

Zdjęcie główne jest autorstwa Marty Ankiersztejn.

Tajemniczy Klient, Studio Teatralne Koło

Jednak wiadomo, że nie wszyscy lubią (chociaż ja tak bardzo uwielbiam) Szekspira w wydaniu klasycznym. Nie bójcie się. A może bójcie. Bo jeśli myślicie, że wiecie już wszystko o niespodziewanych zwrotach akcji to Tajemniczy Klient udowodni Wam, że nie.

To nie jest tak, że jeśli ktoś czegoś nie zagra ze średniówką to jak od razu biegnę do komputera napisać, że dramat, uwspółcześnianie, narkotyki, nagie ciała i gdzie są moje pieniądze za bilet. Naprawdę lubię lekki, jak ja to nazywam codzienny, teatr. Dlaczego codzienny? W skrócie chodzi mi o to, że nie muszę non stop oglądać natchnionych, długich dzieł o życiu napisanych 500 lat temu. Teatr nie zawsze musi mieć jakąś wielgaśną misje komentowania rzeczywistości i wyznaczania miejsca na mapie historii, dziejów, bla, bla, bla. Czasem po prostu chce pójść do teatru, tak jak chodzę do kina (na przykład na Grand Budapeszt) i spędzić czas oglądając dobrze zagraną i ciekawie wymyśloną sztukę. Tajemniczy Klient spełnia wszystkie te warunki. Pomysł jest nietuzinkowy (nic Wam nie zdradzę), rozwiązania mocno zaskakujące, a forma podania bardzo dobra. Czyli jednak znowu – można się nie turlać i nie grać Szekspira, a jednak zrobić dobry spektakl. Wielki plus za główną rolę Sławomira Packa oraz za perfekcyjne odtwarzanie pewnych schematów z życia dla całego zespołu (włącznie z kostiumografami).

Kiedy: 25,30,21 maja

Zasoby Nieludzkie, Teatr Wolandejski

Kolejny przykład dobrego teatru codziennego (mogę sobie zarezerwować prawa autorskie do tej nazwy?) bez turlania się…okay, muszę przestać używać tego porównania. Do rzeczy. Sprawa jest o tyle ciekawa, że Teatr Wolandejski to teatr, który składa się z amatorów. Różni ludzie robią w życiu różne rzeczy, a po pracy mają takie hobby, że przygotowują przedstawienia. Boskie! Ależ jestem odkrywcza, znam ten teatr od dawna przecież…W każdym razie gdybym nie była blogerką i miałabym więcej czasu wolnego, to jestem przekonana, że należałabym do jakiegoś takiego zespołu pasjonatów, a po zobaczeniu Zasobów Nieludzkich pewnie starałabym się przybliżyć do Teatru Wolandejskiego. Jak na amatorów – pasjonatów to wszystko jest przemyślane, dopięte na ostatni guzik i z sensem. Super!

 

Cudowne jest to, że jako bloger nie muszę niczego recenzować (czyt. streszczać), a więc mogę Was zostawić z zagadką. Otóż – Zasoby Nieludzkie to takie zgrabne i zaskakujące połączenie Króla Leara oraz Tajemniczego Klienta. Ha! Można takie cuda robić. Dlatego kocham teatr.

Kiedy: zagadką jest kiedy, ale możecie śledzić to tutaj.

Koniecznie dajcie znać w komentarza pod postem z czego ostatnio Wy nie wyszliście.

Zapisz się na newsletter i weź udział w konkursie. Więcej informacji TUTAJ.

 

 

 

  • O_l_l_i_e

    Drugi raz poszłam sobie na „Siodło Pegaza”, bo znowu miałam ochotę na coś niezobowiązującego i przyjemnego. ;) I uświadomiłam sobie, jak bardzo lubię chodzić kilka razy na to samo, jak bardzo lubię wynajdować różnice i podobieństwa, oceniać, co się zmieniło, jak inni są aktorzy, jak inne jest moje nastawienie itd. Za każdym razem przemawia do mnie i zwraca moją uwagę inny aspekt przedstawienia. I już wiem, że pewnie pod koniec maja wybiorę się znowu. :P

    I kusi mnie strasznie Syrena i jej „Hallo Szpicbródka”, bo mam taaaaaki sentyment do tego filmu, że chętnie bym popatrzyła na uwspółcześnione i trochę mroczniejszego (sądząc po zwiastunach, przynajmniej) jego wydanie. Nawet jeśli nie wierzę, że po Fronczewskim będę w stanie spojrzeć na Polka bez uśmiechu pod nosem. I „Skaza”, też w Syrenie, ale trochę się boję, że to może być wydmuszka, nawet pomimo podejrzenia, że Justa i rola, która jej przypadła w udziale pewnie by mnie zabolały, ale w taki dobry, właściwy w teatrze sposób.

    Lear kusi bardzo, ale czas trwania zaporowy troszkę. Wiem, że to tradycyjna sztuka, wiem, ale te 4 godziny trochę przerażają… Nie mam dobrych doświadczeń z takimi sztukami.

    • Oooj, tak uwielbiam ten film <3 Wiadomo między innymi z jakiego powodu :D

      Lear 3.40 a nie 4 – sprawdziłam dokładnie :D
      Chociaż nie ukrywam, że też nie lubię takich czasów.

  • Praline

    Na pewno nie wyszłabym z „Niżyńskiego. Zapiski z otchłani” w Krakowie, nawet jeśli miałabym siedzieć tylko dla Mielczarka. Miałam iść jutro, Mileczarek się rozchorował.

    Obyś częściej mogła zakładać długą czarną :)

    • Ooo, czuję, że wycieczka do Krakowa się zbliża :D

      • Praline

        Będę czekać na recenzję ;)

    • „Niżyński…” jest fantastyczny i przejmujący, a Mielczarek to bez dwóch zdań jeden z najlepszych aktorów w tym kraju.
      Co prawda jest tam trochę turlania się po scenie ;) ale byłoby trudno tego uniknąć w spektaklu o tym akurat artyście…

      • To nie jest to turlanie o którym piszę :D Turlanie z którego się śmieje to turlanie się bez sensu, czyli: papierosek, turlanie się, jakieś zdanie bez sensu, turalnie się, słowo bez celu, turlanie się, rozbiórka, turlanie się.

        • Ale zauważyłaś emotikon z przymrużonym okiem w moim poście, nespa?…

  • Paulina

    widziałam „Drugą kobietę” – fantastyczna!

    • ZAAAAAAAAAAAAAAAZDROŚĆ :D

  • Karolina

    Bilet na „Króla Leara” kupiony :3 Wprawdzie kupując tak późno będę musiała oglądać z daleka, ale przynajmniej mam motywację, żeby w końcu pójść do okulisty i zbadać sobie wzrok – nie chcę przecież patrzeć na zamazane postacie!

    • To może lornetka teatralna?

      • Karolina

        Miałam kiedyś taką bardzo starą, jeszcze od mojej babci. Pamiętam, że oglądałam przy jej pomocy „Jezioro Łabędzie”, a przynajmniej jego część bo byłam taka mała, że jakimś cudem w pewnym momencie zasnęłam zasnęłam. Potem niestety lornetka wydawała mi się fascynującą zabawką i w końcu ją jakoś zepsułam. Od dawna raczej jej nie potrzebowałam – większość teatrów nie ma takich znowu dużych rozmiarów, a w tych które akurat mają zawsze starałam się wyskrobać pieniądze na jakieś bliższe sceny miejsca. Tym razem jednak lornetka byłaby użyteczna (a i w przyszłości pewnie), więc pewnie się taką zainteresuję. ;>

  • Czytam i czytam Twoje posty o teatrze i wciąż myślę „koniecznie muszę kupić wreszcie bilet!” . I stało się – pod koniec maja wpadnę do Krakowa do mojego ulubionego Teatru Bagatela ;-) Szkoda, że do Warszawy ze śląska tak daleko… Ale coś czuję, że nadejdzie czas, kiedy nadrobię zaległości!

  • Jakub Niżniowski

    Żadnego z tych przedstawień nie miałem okazji jeszcze widzieć, ale odniosę się do Twojego zdania: „jak na amatorów”. To jedna z najbardziej krzywdzących i, niestety, często powtarzanych formuł stosowanych wobec teatru niezawodowego i niezależnego. Wbrew pozorom granice między teatrem instytucjonalnym a niezawodowym coraz mocniej się zacierają – w organizacji i w poziomie artystycznym. Bo czy „Zasoby nieludzkie” były dobre „jak na teatr amatorski”, czy po prostu były dobre (ja nie wiem – nie widziałem :) )? Znam dobrze członków Wolandejskiego i wiem, że zdecydowanie wolą zostać skrytykowani niż potraktowani nierówno; i nie chcą otrzymywać ani taryfy ulgowej, ani łatki amatorszczyzny.

    Rozumiem, że to nie był celowy przytyk, ale dla teatrów niezawodowych jest to ważne. Trzeba wyjaśniać, mówić, wyjaśniać i mówić. :)

    A skoro już jesteśmy przy teatrze niezawodowym, to koniecznie wpadnij na Ogólnopolski Festiwal Teatrów Studenckich, na którym zobaczysz więcej fantastycznych teatrów z całej Polski. Jak zwykle w drugi weekend lipca, jak zwykle w Teatrze Collegium Nobilium: http://www.ofts.pl. Wolandejski też będzie. :)

    • Bez przesady, nie analizuje każdego słowa którego używam. Poza tym amatorzy to amatorzy i nie ma co ich porównywać do osób, które skończyły szkole teatralna (przynajmniej w 98%). Jak ktoś się za to obrazi to widocznie ma z tym większy problem niż powinien.
      Dzięki za zaproszenie, ale nie ma mnie wtedy w Warszawie.

      • Jakub Niżniowski

        Igor Gorzkowski, reżyser „Tajemniczego klienta”, nigdy nie skończył reżyserii. Jego teatr wyrósł z niezależnej działalności, jak Konsekwentny. Z kolei szef Wolandejskiego skończył 5 lat reżyserii w warszawskiej Akademii Teatralnej. Co jakiś czas ktoś z tej grupy dostaje się na studia aktorskie. Czym jest amatorstwo, czym profesjonalizm?

        Zgadzam się, że teatry zawodowe i niezawodowe to nieco inne kategorie, które niekoniecznie muszą ze sobą konkurować, a nawet zwykle tego nie robią. Ale nie dlatego, że nie mogą, tylko nie chcą. Bo nie muszą. Jasne, można zbywać temat słowami, że nie ma się o co obrażać, tylko kto tu mówi o obrażaniu? Myślałem, że rozmawiamy o uczciwości.

        • Uczciwie podtrzymuje, że jak na teatr amatorski to jest bardzo dobry spektakl. I proszę nie mieszać w to głębszej filozofii, albo sprawdzić znaczenie słowa amator.

          • Jakub Niżniowski

            Tak, znam to pierwotne znaczenie i ubolewam, że tak bardzo erodowało. No bo chyba nie miłość miałaś na myśli.

            Nic na siłę. Ty bierzesz odpowiedzialność za swoje słowa. I dlatego nie rozumiem, dlaczego na mój – jak mi się zdawało – uprzejmy początek rzeczowej dyskusji reagujesz tak alergicznie.

          • Bo mam bardzo silną alergię :D

  • Ida

    A byłaś w teatrze IMKA w Warszawie? Ja uważam, że tam grają najlepsze spektakle – Dzienniki, Operetka, Generał.

    • Oczywiście, że byłam, ale niekoniecznie uważam, żeby grali tam najlepsze spektakle :) Czasem grają najgorsze :D

Księżna bez cekinów

Maj 21, 2018

Mam wrażenie, że po Meghan Markle spodziewano się wszystkiego, ale nie minimalistycznej sukni ślubnej. Na wiele tygodni przed uroczystością serwisy plotkarskie prześcigały się w podawaniu informacji, w świetle których przyszła żona Harry’ego – d e l i k a t n i e mówiąc – nie wypadała najlepiej. Wystarczy wspomnieć ustawki jej ojca z fotografami, liczne komentarze na temat tego, że tak naprawdę nie jest zakochana, tylko cwana, lub list jej brata, w którym ten wyraźnie zachęcał przyszłego męża Markle, żeby odwołał uroczystość. Do tego doszły tysiące artykułów o tym, jak drogi ma być cały ślub, za który zapłacą oczywiście podatnicy.

Wyobrażam sobie, że dla przyszłej panny młodej musiał to być horror. Mam chociaż nadzieję, że aktorskie doświadczenie pozwoliło jej trochę mniej stresować się transmisją telewizyjną na cały świat; ja bym chyba umarła z przerażenia. Nie da się ukryć, że atmosfera przed ślubem była gęsta aż do przesady. Tymczasem mam wrażenie, że wszystkim liczącym nie tylko funty, lecz także na jakąś ślubną katastrofę główna sprawczyni całego zamieszania zagrała na nosie. Jednocześnie, jak przystało na własny ślub, świetnie się przy tym bawiąc.

 


Lubisz klasyczne ubrania?


 

Pierwsza kreacja Megan, w której jeszcze wtedy przyszła księżna pojawiła się w kaplicy św. Jerzego, to projekt brytyjskiej projektantki Clare Waight Keller dla francuskiego domu mody Givenchy. Zgodnie z oficjalnymi informacjami podanymi przez rodzinę królewską Markle wybrała Keller ze względu na „ponadczasowy i elegancki wygląd, nienaganne krawiectwo oraz swobodną postawę”. Tkanina, z której uszyto suknię, została wyprodukowana specjalnie na tę okazję przez jedną z europejskich tkalni. Jest to oczywiście jedwab (podwójnie tkany), który wyróżnia się niezwykle subtelnym połyskiem. Jeśli istnieje coś takiego jak „matowy połysk”, to właśnie tak tę suknię można opisać.

Konstrukcja sukni – a w zasadzie jej dekolt w łódkę – nawiązuje  po pierwsze do słynnego projektu Givenchy, w którym Audrey Hepburn, mistrzyni minimalizmu, pojawiła się w filmie „Funny Face”.

W przeciwieństwie do wersji filmowej sukni Megan zdecydowała się na rękawy o długości 3/4 oraz bardzo nowoczesny dół, który jest połączeniem kilku kawałków tkaniny zszytych sześcioma szwami. Geometrycznie, skromnie i jednocześnie bardzo na luzie. Do takiej kreacji Markle swobodnie mogła nałożyć tiarę królowej Marii oraz pięciometrowy welon. Dzięki naturalnej fryzurze i prawie niewidocznemu makijażowi prezentowała się lekko, dziewczęco i przynajmniej o sześć lat młodziej niż w rzeczywistości. Cuda minimalizmu.

Jeśli interesują Cię kulisy, to na Twitterze The Royal Family pojawiły się rysunki projektu sukni. Wyjaśniono również, że kwiaty na trenie Megan miały wymiar polityczny – symbolizowały pięćdziesiąt trzy kraje Wspólnoty Narodów.

Bardzo prawdopodobne jest również, że suknia inspirowana była kreacją ślubną Angeli Brown, pierwszej ciemnoskórej kobiety, która została księżną.

 

I chociaż o pierwszej sukni ślubnej najsłynniejszej panny młodej 2018 r. mogę śmiało powiedzieć, że jest zachwycająca, to jednak jeszcze bardziej oszalałam na punkcie kreacji, w którą Megan przebrała się po południu, żeby udać się na mniej oficjalną część, czyli na wesele dla rodziny i przyjaciół.

Druga suknia ślubna Megan to projekt Stelli McCartney uszyty z białej jedwabnej krepy. Dzięki odkrytym plecom i zapięciu sukienki na szyi znów podkreślone są ramiona Megan – i słusznie, bo są przepiękne. Delikatnie rozkloszowany, lecz ekstremalnie prosty w formie dół pięknie zamykał sylwetkę. Całość została uzupełniona koktajlowym pierścionkiem należącym do księżnej Diany oraz wykonanymi z jedwabnego atłasu butami młodej, pochodzącej z Florencji marki Aquazzura. Natomiast prawie niewidoczny makijaż oraz lekko niedbały kok dodawały księżnej niesamowicie dużo uroku.

Najciekawsze pozostaje to, że o żadnej z tych sukni nie da się więcej napisać. Obydwie nie miały falbanek, cekinów, wszytych diamentów ani niczego, co można by było przez długie akapity analizować. Próżno szukać na twarzy Markle dwudziestu warstw podkładu, bronzera lub rozświetlacza; wydaje mi się też, że nawet z lupą trudno byłoby znaleźć w jej włosach ciężkie produkty do stylizacji. Mimo to panna młoda wyglądała w obydwu kreacjach obłędnie pięknie, świeżo i przede wszystkim po swojemu. A to dzięki temu, że wybrano szlachetne, naturalne tkaniny oraz ponadczasowe kroje.

Zaskakujący, ale piękny i niesamowicie uroczy wybór jak na księżną. Mam nadzieję, że wpłynie bardzo mocno na modę ślubną w kolejnych latach, ponieważ – jak to mawiał jeden z moich wykładowców – lepsze jest zawsze wrogiem dobrego.

 

 

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

 To, że razem pracujemy i jeszcze nic nie wybuchło jest największym sukcesem polskiej blogosfery 🤣 Jesteśmy trochę jak Włoch z północy i Włoch z południa. Do wszystkiego mamy inne podejście, na szczęście na koniec dnia zawsze okazuje się, że chodzi nam o to samo  Kiedy kilka lat temu @zackroman_official pokazał mi różnicę między wełną, a poliestrem żadne z nas się nie spodziewało, że kiedyś codziennie rano będziemy spotkać się w jednym butiku. To jest nasze piąte wspólne Pitti i jednocześnie rok działalności Niecałej 7. Niesamowite jak założenie bloga może zmienić całe zawodowe życie. • P.S. Obydwie lniane marynarki są z kolekcji ready-to-wear i możecie kupić je online oraz w naszym butiku przy Niecałej 7. • fot. @thestylestalkercom ❤ #pittiuomo #pu94 #pitti94 #pittiimmagine #pittipeople #firenze #streetstyle #streetstyleluxe #ootdgoals #ootd #ootdinspo #elegantstyle #linenjacket #len #lnianamarynarka #safaristyle #safarijacket #pittipeople #pittiwoman  Czy możemy oficjalnie uznać, że mój młodszy brat wygrał w kategorii lokalizacje weselne 2018?  #wedding #spain #olivella #wedding2018 #pool #vscotravel #travelawesome #traveltospain #perfectview #chill #fridaymood #partytime #summermood
 Za takich ludzi i takie zdjęcia uwielbiam Pitti Uomo ❤ Regram @stylealertsa #pitti #pittiuomo94 #pu94 #pittiuomo #firenze #streetstyle #classy #suits  Bawełniana bluzka, czyli szybka zapowiedź tego co już możecie dostać w butiku przy Niecałej 7, a niedługo pojawi się online @monikakaminska_official Zdjęcie: cudowna @agnieszka.kumuda (dziękuję @aleksandersiczek za polecenie ) #warsaw #ootd #streetstyle #streetstyleluxe #bwfotography #bwphoto #city #elegantstyle #minimalstyle #minimalism #minimalstreetstyle #warszawa #bawelna #bawelnianabluzka
 Cztery lata temu oddałabym wszystkie pizze świata za to, że nigdy nie założę niczego we wzorki. We wrześniu ubiegłego roku podczas targów tkanin w Paryżu zobaczyłam te zebry i przepadłam  Korzystając z tego, że tkanina jest niesamowicie lekka i przewiewna wymyśliłam koszulę z podpinanymi rękawami w stylu miejskiego safari. Jest już dostępna online oraz w butiku @monikakaminska_official #ootdgoals #shirt #streetstyle #ootd #luxuryfabrics #womansfashion #ootdinspo #safaristyle #warsaw #warszawa #summermood #summerstyle #fashionbloggers  Pewnie mi w to nie uwierzycie, ale kiedyś nie byłam pewna siebie. Dziesięć lat temu wszystkiego i wszystkich sie bałam. Byłam oczywiscie najgłośniejsza i najmądrzejsza, ale nie miało to nic wspólnego z pewnością siebie. Dziś jest zupełnie inaczej i o tym możecie przeczytać w nowym wpisie na blogu (link w bio), a jak już przeczytacie to razem z #Dermika zapraszam Was na stronę kobiecahistoria.pl gdzie możecie opowiedzieć swoją historię i wygrać cudowne nagrody  ❤  Bardzo jestem ciekawa jak u Was było z pewnością siebie. Miałyście ja od zawsze czy przyszła z czasem? #kobiecahistoria #pewnoscsiebie #onthetable #onthewhitetable #kosmetyki #flatlay #springmood #instaflowers #vsco #springmood
 Jeśli bedziecie w Barcelonie to musicie iść do @cottonhousehotel i zjeść chipsy z buraka oraz burratę. Najlepiej od razu zamówcie podwójną porcję. Szczególnie, że można zjeść kolację w sali, która w całości  wyłożona jest...próbnikami z tkaninami bawełnianymi. RAJ ❤ ------------------------------------------------------------------------------- P.S. BLACKDRESSES W TEJ SAMEJ SUKIENCE 518 RAZ. CZY ONA NIE MA NIC NOWEGO W SZAFIE? Jakiś czas temu komentowałam na IS fakt, że pewien portal krytykował to, że ktoś założył dwa razy tę samą sukienkę. Naprawdę w 2018 r. to nadal może kogoś dziwić? Ja sobie uszyłam tę sukienkę w @monikakaminska_official właśnie po to żeby przed każdym ważnym wydarzeniem nie zastanawiać się w co się ubiorę. Ładne rzeczy są po to żeby nosić je często ❤ #cotton #silkdress #dress #summermood #cottonhousehotel #barcelonalovers #barcelonabeach #barcelonaphoto #travelawesome #traveltobarcelona #triptobarcelona #vscotravel #garden  • Sand Suit • Przyznam szczerze, że nie wiem jak wyglądało moje życie bez garniturów. Kocham sukienki i nigdy z nich nie zrezygnuję, ale damski garnitur to jest totalnie inny poziom ubierania się, szczególnie do pracy. Albo szczególnie wtedy, kiedy długie spodnie garniturowe możesz zamienić na krótkie lub udawać, że jesteś rodowitą Włoszką...mam nadzieję, że włosy mnie nie zdradzają  Suit: @monikakaminska_official #suit #womaninsuit #ootd #streetstyle #warsaw #vscofashion #reallife #elegantstyle #classy #woolsuit #ootdgoals #streetstyleluxe
 Sitges pod Barceloną to raj dla biegaczy z idealną do długich wybiegań nadmorską promenadą. Problem jest taki, że czasami ciężko się biegnie, bo jest tak ładnie, że ciągle trzeba robić zdjęcia 🤗 Mimo wszystko pocisnęłam i mogę się pochwalić, że łącznie w maju przebiegłam 103 km  #sitges #spain #calm #catalonia #chill #beach #vscotravel #vscospain #travelawesome #traveltospain #morningsun #morning  Pojechałam do Włoch kupować tkaniny do @monikakaminska.com Dowcip polega na tym, że najlepsze tkalnie są tam gdzie jest wilgotno, czyli...ciągle pada. W związku z powyższym kiedy podczas majówki w Polsce było 30 stopni, to ja we Włoszech miałam tych stopni 15 i deszcz od świtu do nocy. Po trzech dniach spędzonych w magazynach, na halach produkcyjnych i w samochodzie (4 kilkuugodzinne spotkania dziennie, a na obiad kanapki z supermarketu) nawet ja - człowiek robot - byłam skrajnie zmęczona. Na szczęście na weekend miałam zaplanowane tylko zwiedzanie. I tak w piątek wieczorem jadąc z Bielli do Portofino postanowiłam iść spać gdziekolwiek. Nie było czasu na analizy i szukanie fajnych lokalizacji. Wyobraźcie więc sobie moje zdziwienie, kiedy obudziłam się w Rapallo i odkryłam, że jest to jedno z ładniejszych włoskich miasteczek w których byłam. Cudowne widoki, przepiękne budynki i obłędna kuchnia Ligurii. To miasto jest tak cudne, że dwa dni później Cinque Terre nie zrobiło na mnie aż takiego wrażenia. Uwielbiam takie włoskie niespodzianki!