A w zasadzie to co u mnie słychać?

Marzec 23, 2017

Chciałam opublikować notkę o tym, co warto robić wiosną, ale uznałam, że to już milion razy wszędzie było. Siedziałam więc przed otwartym wpisem w WordPressie i poczułam nagle chęć napisania takiego zwykłego tekstu – bez żadnej myśli przewodniej. Kiedy szesnaście (sic!) lat temu zakładałam pierwszego bloga, blogosfera właśnie na tym polegała. Na pisaniu o tym, co u mnie. I chociaż to dopiero profesjonalizacja internetowych pamiętniczków dokonała rewolucyjnej zmiany w moim życiu, to jednak przelewałam myśli na klawiaturę długo wcześniej. I na chwilę chciałabym do tej konwencji wrócić.

Mamy 23 marca 2017 r.

Jestem potwornie szczęśliwa. Tak, wiem, że „potwornie” i „szczęśliwa” do siebie nie pasują, ale Jeremi Przybora zawsze mówił, że coś mu się strasznie podoba – więc ja mogę być potwornie szczęśliwa.

W moim wymarzonym butiku trwa remont. Obecnie wybieramy krzesła i przyznam, że nie sądziłam, że to takie trudne. Mam nadzieję, że znajdziemy coś ciekawego. Szczególnie że kupiliśmy już genialne szklanki, tak więc krzesła nie mogą być gorsze. Szukam też czarnych, matowych filiżanek. Może widziałaś gdzieś ładne?

Co najważniejsze, myślałam, że dojazd z mieszkania do butiku będzie zajmował mi dużo czasu, ale okazało się, że w sumie nie jest tak tragicznie. To dobrze, bo naprawdę nienawidzę marnować czasu na dojazdy.

W weekend miałam całkiem udaną sesję zdjęciową nowych ubrań, zatem niedługo zobaczysz pięć nowych sukienek, a chwilę później dwie spódnice. Cały czas rozwijamy też moje małe dziecko, czyli projekt szycia limitowanych serii, które dostępne są tylko stacjonarnie. To coś pomiędzy szyciem na miarę a ready-to-wear. Ubrania są unikalne, a jednocześnie w przystępnej cenie. W marcu trochę zaszaleliśmy, bo uszyliśmy na przykład czerwone spódnice, które w ostrym słońcu łapią pomarańczowy odcień. Niesamowicie dodają energii.

A poza sklepem? W zasadzie im więcej mam pracy, tym więcej mam czasu dla siebie, a raczej: tym więcej staram się robić w wolnych chwilach.

Przede wszystkim wciągam jak pizzę książki Remigiusza Mroza. Jego „Wotum nieufności” ma zakończenie, którego na pewno zazdroszczą mu scenarzyści „House of Cards”. Nie przesadzam.

Poza tym oglądam bardzo dużo seriali. Wszystko dlatego, że nadal mam przed telewizorem postawiony orbitrek. Chociaż wszyscy wróżyli mi klęskę, to ćwiczę na nim regularnie. Aktualnie robię to, oglądając brytyjski kryminał psychologiczny pt. „Luther”. Szału nie ma, ale jest całkiem przyjemnie – i przede wszystkim ma wartką akcję, więc nadaje się do treningu. Na dniach będę musiała wrócić do biegania, bo choć faktycznie nie przytyłam przez całą zimę, a nawet schudłam w talii, to chyba mi się za bardzo mięśnie rozrosły na udach. Ewentualnie jest to wina tego, że teraz mieszkam na czwartym piętrze ekstremalnie wysokiej kamienicy, można więc liczyć jak za ósme. Bez windy oczywiście. Panowie z Ezakupów Tesco mnie nienawidzą, kiedy zamawiam zgrzewki wody mineralnej.

Uwaga, teraz będzie śmiesznie. Od stycznia chodzę również na zajęcia… tańca na szpilkach. Taaaaak, dobrze przeczytałaś. Zgrabne poruszanie się nigdy nie było moją zaletą, dlatego postanowiłyśmy się z koleżanką ogarnąć i zapisałyśmy na tzw. high heels. Niestety, ćwiczenie na każdych zajęciach nowej choreografii chyba nie jest do końca tym, o co nam chodziło. Szukamy więc czegoś innego – ostatnio chodzi nam po głowie balet dla dorosłych. Ponoć uczą też od podstaw takie sieroty ruchowe jak ja. Jeszcze nie jestem przekonana, więc jeśli słyszałaś o jakichś ciekawych zajęciach, które nie są czymś typowym jak salsa, a jednocześnie uczą ładniej się poruszać, to daj znać.

Przedwczoraj zgłupiałam na punkcie piosenki „Hard to Be a Woman” śpiewanej przez połowę jednego z moich ulubionych zespołów, czyli The Pierces. Słucham tego non stop. A ponieważ mamy wiosnę, to również śpiewam. Mam nadzieję, że sąsiedzi mnie nie słyszą. Nie to, żeby mi jakoś tragicznie szło, ale – biorąc pod uwagę częstotliwość – mogą uznać, że coś jest ze mną nie tak.

W ogóle słucham ostatnio bardzo dużo muzyki, co nie jest takie oczywiste, ponieważ w zasadzie można by powiedzieć, że przez ostatnie kilka lat jej unikałam. Jeśli chciałam czegoś lub kogoś posłuchać, to szłam na koncert. W każdym innym wypadku wybierałam ciszę. Nie wiem z jakiego powodu, ale dźwięki mnie denerwowały. Kiedy byłam na studiach, to nie wyjmowałam słuchawek z uszu i nie potrafiłam przejść pięciu metrów bez odsłuchania jakiejś piosenki oraz wyobrażania sobie, że biorę udział w teledysku. Potem chyba się zmęczyłam, a teraz czuję, że znów jestem na scenie i śpiewam dla publiczności. Taki tam płodozmian.

Poza tym jest mi zwyczajnie dobrze ze wszystkim. Ze sobą, z pogodą, z ludźmi, którzy mnie otaczają, i z tym, co robię. Mam nadzieję, że ta wiosna będzie cudowna, a po niej przyjdzie jeszcze lepsze lato. Nie mam wobec najbliższego pół roku żadnych konkretnych planów i oczekiwań. Wiem, że po otwarciu butiku pewnie nie odpocznę, ale jakoś niespecjalne mi to przeszkadza. Ciepłe dni zawsze są dla mnie okresem spontanicznych decyzji i chwil do zapamiętania na całe życie. I wierzę, że tak samo będzie w tym roku.

To tyle u mnie. A co słychać u Ciebie?

 

 

 

  • Jola Bujas

    To trochę szalony pomysł, ale chyba takie lubisz – polecam zapisanie się na taniec historyczny, zwłaszcza barokowy. 400 lat temu tańczyli wszyscy wysoko urodzeni, od wczesnego dzieciństwa, właśnie po to, żeby ćwiczyć dobrą postawę i właściwe poruszanie się! A przy okazji – wbrew stereotypom naprawdę można się tym zmęczyć :D

    • O nie, chyba to nie dla mnie, ja jednak wolę współczesne rzeczy.

      • Ruda

        Może jestem nudna, ale czemu nie …. tango argentyńskie? Po pierwsze: uczy naturalnej postawy, po drugie – eleganckiego, ale pewnego kroku, po trzecie – na zajęciach techniki dla pań: utrzymania równowagi i płynności ruchów. Tak mniej więcej.

        • To jak każdy taniec mniej więcej. Chyba szukam czegoś poza klasycznymi zajęciami, bo mam jakieś urazy sprzed lat do zajęć tanecznych.

  • :))) Pamiętaj, że w życiu wszystko wychodzi na zero i pomyśl o tym ile szczęścia przed Tobą!

  • Nie wyrabiam na zakrętach! Sama sobie to wszystko wzięłam na głowę, czasem marudzę, ale przecież wiem, że bez tego nie potrafię żyć. Przede mną pierwszy przewodnicki sezon w terenie. Myślałam, że nigdy nie pójdę z grupą na szlak, że to nie dla mnie, że się nie nadaję. A potem uświadomiłam sobie, że można inaczej. W lecie lecę na trekking do Laponii, nawiązałam współpracę z firmą organizującą wyjazdy pod hasłem „technologicznego detoksu” i planujemy wspólną ofertę, a jutro jedziemy dziewczyńską ekipą w góry i mam poczucie, że babskie eskapady w nieco wiedźmowym stylu to własnie to, co chciałabym robić. Wszystkiego dobrego z okazji wiosny! :)

    • Wow <3 Laponia, czekam na dużo zdjęć!!!

  • Zapraszam <3

  • PannaPollyannaa

    Jejku! Jak ja tęskniłam za takim normalnym wpisem do przeczytania!!!! Dziękuję, że pozwoliłaś mi zajrzeć do swojego świata :)

  • takitammotyl

    Piękny wpis, przyjemnie się czytało. I taki pozytywny powiew, fajnie poczytać jak ktoś pisze że jest szczęśliwy, super. Pozdrawiam !

  • Dokładnie tak! Bardzo przyjemnie się czyta o tym, że ktoś otwarcie potrafi mówić, że jest szczęśliwy. Trzymam kciuki i życzę powodzenia z butikiem i by takie wybory, jak choćby odpowiednie krzesło, były trafione :)

  • od stycznia mam grzywkę, nie wiem czy w ramach wiosennych porządków ja podciąc czy zapuszczać :) poza tym wymyśliłam przepis na naleśniki z serka wiejskiego, czekam z niecierpliwością na słońce i rozkoszuję się (jeszcze!) nie zniszczoną bazylią na paparecie. Caluski!

Siren suit, czyli moja najbardziej nietypowa stylizacja

Lipiec 14, 2017

Przyznam szczerze, że jestem trochę zadziorna i kiedy czytam komentarze w stylu: „Kobieta nie powinna ubierać się jak mężczyzna, bo to nie jest kobiece1111!!!!!###”, to najpierw ziewam, a chwilę później mam ochotę założyć dwa krawaty naraz. Pisałam o tym kilka tygodni temu – kobiecość to nie jest bluzka z koronką.

Kocham sukienki, szpilki i szminki, ale mam też dość buńczuczny charakter, który czasem domaga się bardziej męskiej oprawy. Pitti Uomo to idealne miejsce na takie eksperymenty. I skoro dwa razy do roku mam okazję ubrać się tak, że zaskoczę nawet samą siebie, to zamierzam korzystać. Dlatego dziś pokazuję stylizację z trzeciego dnia Pitti Uomo, która została doceniona przez takie magazyny jak „Harper’s Bazaar”, „GQ” i „Eqsuire”.

Historia siren suit – czyli jak ja to tłumaczę: kombinezo-garnituru – zaczyna się w XIX w. Wtedy był to kombinezon roboczy, zakładany po to, żeby nie pobrudzić sobie normalnego ubrana (stąd warstwowość; pod moim siren suit koszula oraz krawat). W trakcie II wojny światowej garnituro-kombinezon wkładano w ekspresowy tempie, kiedy trzeba było udać się do schronu. Działo się to przy dźwiękach syren alarmowych, stąd nazwa – siren.

Na salony siren suit przeniósł Winston Churchill, który tak sobie upodobał tego typu ubranie, że wkładał je nawet na oficjalne spotkania, co uczyniło kombinezon jednym z atrybutów premiera. Podobno dwie kieszenie piersiowe służyły głównie temu, żeby Churchill mógł upchnąć tam jak najwięcej cygar. Szkoda, że nie ma ubrania, w którym można przechowywać pizzę na później… Chociaż pewnie nie byłoby czego.

W zasadzie można by powiedzieć, że na tym koniec, bo świat o siren suit na prawie 50 lat zapomniał. Jednak garnituro-kombinezon pojawił się ponownie 3 lata temu w filmie „Kingsman. The Secret Service”, a stamtąd delikatnie zaczął przenikać do satorialnej mody. Mówiąc wprost: dwie osoby (na 60 tys.) włożyły go na Pitti Uomo. Postanowiłam być trzecia. Choć siren suit kojarzy się raczej z maskującymi kolorami, to ja uznałam, że nie ma się co ukrywać, i wybrałam jasnoniebieską, trochę wypłowiałą tkaninę w prążek. Była też opcja żółtej kratki, ale odpadła w głosowaniu na Facebooku (uff, bo prawdę mówiąc, nie byłam do niej przekonana).

Pod siren suit włożyłam lnianą koszulę oraz krawat. Muszę się przyznać do tego, że ogromnie bałam się, iż w 35-stopniowym włoskim słońcu po prostu się w tym wszystkim spocę. Tymczasem główne zdjęcie tego wpisu zostało zrobione w drugiej połowie dnia i – jak widać – nie jestem mokrą plamą. Tak jak zawsze piszę, że wełna jest wspaniałą tkaniną na lato, tak teraz mogę pokazać to na żywo. Jest przewiewna i naprawdę zapewnia komfort nawet w najwyższych temperaturach.

I jeszcze jedno słowo o krawacie. Wiele razy słyszałam od mężczyzn, że noszenie go jest niewygodne, a w trakcie upałów to już w ogóle dramat. Średnio rozumiem ten problem. Ja totalnie zapomniałam, że mam ten krawat na sobie; w niczym mi nie przeszkadzał. Ale to chyba chodzi o to, co kto lubi nosić!

siren suit – szycie na miarę (bespoke) / Monika Kamińska

koszula – szycie na miarę (made to measure) / Monika Kamińska 

krawat – Zack Roman

torebka – A.P.C. / Shopbop

okulary – Quay / Shopbop

zdjęcia – Crisitan Vierig

 

 

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

 Ostatni wieczór  #mazurycudnatury #mazury #vsco #vscopoland #sunset #karwica #jezioronidzkie  Nie jest to pizza. A jest rownie dobre. #breakfastinspo #mazury #jezioronidzkie #sniadanie #zdrowesniadanie #jagody #blueberries #veganfood #pornfood
 Ja + urlop = horror. Jestem tu od niedzieli. Dopiero w środę udało mi się pozbyć chęci pracowania. Ale przynajmniej książkę czytam już czwartą. Butelek wina nie liczę  #mazurycudnatury #mazury #karwica #jezioronidzkie #instabook #vscofood  Idealnie. #sunset #mazury #jezioronidzkie #karwica #zachodslonca #polska #perfectview
 Śniadanie  #breakfastinspo #mazury #mazurycudnatury⛵️ #watermelon #flaylay #vscofood #vscopoland  Fotka ustrzelona od niechcenia telefonem. Jestem 626829 raz w życiu na Mazurach i wciąż nie mogę przestać się zachwycać! Tu jest tak obłędnie pięknie, spokojnie i normalnie 🦋 #mazury #krzyze #polska
 Najlepsze jedzenie na Mazurach! #instafood #foodporn #blueberries #mazury #deserek  Monday morning #chill #mondaymorning #vsco #reallife #vscopoland #mazury #karwica #jezioronidzkie
 Chill #chill #mazury #mazyrycudnatury #forest #nature #poland  Saturday night @monikakaminska_official dress (sukienka dostępna w butiku przy Niecałej 7 w Warszawie) #wooldress #wool #summer #summervibes #warsawgram #orangeidress #orangeisthenewblack #saturdaynight #minimalstyle #streetstyle #minimalstreetstyle