A w zasadzie to co u mnie słychać?

Marzec 23, 2017

Chciałam opublikować notkę o tym, co warto robić wiosną, ale uznałam, że to już milion razy wszędzie było. Siedziałam więc przed otwartym wpisem w WordPressie i poczułam nagle chęć napisania takiego zwykłego tekstu – bez żadnej myśli przewodniej. Kiedy szesnaście (sic!) lat temu zakładałam pierwszego bloga, blogosfera właśnie na tym polegała. Na pisaniu o tym, co u mnie. I chociaż to dopiero profesjonalizacja internetowych pamiętniczków dokonała rewolucyjnej zmiany w moim życiu, to jednak przelewałam myśli na klawiaturę długo wcześniej. I na chwilę chciałabym do tej konwencji wrócić.

Mamy 23 marca 2017 r.

Jestem potwornie szczęśliwa. Tak, wiem, że „potwornie” i „szczęśliwa” do siebie nie pasują, ale Jeremi Przybora zawsze mówił, że coś mu się strasznie podoba – więc ja mogę być potwornie szczęśliwa.

W moim wymarzonym butiku trwa remont. Obecnie wybieramy krzesła i przyznam, że nie sądziłam, że to takie trudne. Mam nadzieję, że znajdziemy coś ciekawego. Szczególnie że kupiliśmy już genialne szklanki, tak więc krzesła nie mogą być gorsze. Szukam też czarnych, matowych filiżanek. Może widziałaś gdzieś ładne?

Co najważniejsze, myślałam, że dojazd z mieszkania do butiku będzie zajmował mi dużo czasu, ale okazało się, że w sumie nie jest tak tragicznie. To dobrze, bo naprawdę nienawidzę marnować czasu na dojazdy.

W weekend miałam całkiem udaną sesję zdjęciową nowych ubrań, zatem niedługo zobaczysz pięć nowych sukienek, a chwilę później dwie spódnice. Cały czas rozwijamy też moje małe dziecko, czyli projekt szycia limitowanych serii, które dostępne są tylko stacjonarnie. To coś pomiędzy szyciem na miarę a ready-to-wear. Ubrania są unikalne, a jednocześnie w przystępnej cenie. W marcu trochę zaszaleliśmy, bo uszyliśmy na przykład czerwone spódnice, które w ostrym słońcu łapią pomarańczowy odcień. Niesamowicie dodają energii.

A poza sklepem? W zasadzie im więcej mam pracy, tym więcej mam czasu dla siebie, a raczej: tym więcej staram się robić w wolnych chwilach.

Przede wszystkim wciągam jak pizzę książki Remigiusza Mroza. Jego „Wotum nieufności” ma zakończenie, którego na pewno zazdroszczą mu scenarzyści „House of Cards”. Nie przesadzam.

Poza tym oglądam bardzo dużo seriali. Wszystko dlatego, że nadal mam przed telewizorem postawiony orbitrek. Chociaż wszyscy wróżyli mi klęskę, to ćwiczę na nim regularnie. Aktualnie robię to, oglądając brytyjski kryminał psychologiczny pt. „Luther”. Szału nie ma, ale jest całkiem przyjemnie – i przede wszystkim ma wartką akcję, więc nadaje się do treningu. Na dniach będę musiała wrócić do biegania, bo choć faktycznie nie przytyłam przez całą zimę, a nawet schudłam w talii, to chyba mi się za bardzo mięśnie rozrosły na udach. Ewentualnie jest to wina tego, że teraz mieszkam na czwartym piętrze ekstremalnie wysokiej kamienicy, można więc liczyć jak za ósme. Bez windy oczywiście. Panowie z Ezakupów Tesco mnie nienawidzą, kiedy zamawiam zgrzewki wody mineralnej.

Uwaga, teraz będzie śmiesznie. Od stycznia chodzę również na zajęcia… tańca na szpilkach. Taaaaak, dobrze przeczytałaś. Zgrabne poruszanie się nigdy nie było moją zaletą, dlatego postanowiłyśmy się z koleżanką ogarnąć i zapisałyśmy na tzw. high heels. Niestety, ćwiczenie na każdych zajęciach nowej choreografii chyba nie jest do końca tym, o co nam chodziło. Szukamy więc czegoś innego – ostatnio chodzi nam po głowie balet dla dorosłych. Ponoć uczą też od podstaw takie sieroty ruchowe jak ja. Jeszcze nie jestem przekonana, więc jeśli słyszałaś o jakichś ciekawych zajęciach, które nie są czymś typowym jak salsa, a jednocześnie uczą ładniej się poruszać, to daj znać.

Przedwczoraj zgłupiałam na punkcie piosenki „Hard to Be a Woman” śpiewanej przez połowę jednego z moich ulubionych zespołów, czyli The Pierces. Słucham tego non stop. A ponieważ mamy wiosnę, to również śpiewam. Mam nadzieję, że sąsiedzi mnie nie słyszą. Nie to, żeby mi jakoś tragicznie szło, ale – biorąc pod uwagę częstotliwość – mogą uznać, że coś jest ze mną nie tak.

W ogóle słucham ostatnio bardzo dużo muzyki, co nie jest takie oczywiste, ponieważ w zasadzie można by powiedzieć, że przez ostatnie kilka lat jej unikałam. Jeśli chciałam czegoś lub kogoś posłuchać, to szłam na koncert. W każdym innym wypadku wybierałam ciszę. Nie wiem z jakiego powodu, ale dźwięki mnie denerwowały. Kiedy byłam na studiach, to nie wyjmowałam słuchawek z uszu i nie potrafiłam przejść pięciu metrów bez odsłuchania jakiejś piosenki oraz wyobrażania sobie, że biorę udział w teledysku. Potem chyba się zmęczyłam, a teraz czuję, że znów jestem na scenie i śpiewam dla publiczności. Taki tam płodozmian.

Poza tym jest mi zwyczajnie dobrze ze wszystkim. Ze sobą, z pogodą, z ludźmi, którzy mnie otaczają, i z tym, co robię. Mam nadzieję, że ta wiosna będzie cudowna, a po niej przyjdzie jeszcze lepsze lato. Nie mam wobec najbliższego pół roku żadnych konkretnych planów i oczekiwań. Wiem, że po otwarciu butiku pewnie nie odpocznę, ale jakoś niespecjalne mi to przeszkadza. Ciepłe dni zawsze są dla mnie okresem spontanicznych decyzji i chwil do zapamiętania na całe życie. I wierzę, że tak samo będzie w tym roku.

To tyle u mnie. A co słychać u Ciebie?

 

 

 

  • Jola Bujas

    To trochę szalony pomysł, ale chyba takie lubisz – polecam zapisanie się na taniec historyczny, zwłaszcza barokowy. 400 lat temu tańczyli wszyscy wysoko urodzeni, od wczesnego dzieciństwa, właśnie po to, żeby ćwiczyć dobrą postawę i właściwe poruszanie się! A przy okazji – wbrew stereotypom naprawdę można się tym zmęczyć :D

    • O nie, chyba to nie dla mnie, ja jednak wolę współczesne rzeczy.

      • Ruda

        Może jestem nudna, ale czemu nie …. tango argentyńskie? Po pierwsze: uczy naturalnej postawy, po drugie – eleganckiego, ale pewnego kroku, po trzecie – na zajęciach techniki dla pań: utrzymania równowagi i płynności ruchów. Tak mniej więcej.

        • To jak każdy taniec mniej więcej. Chyba szukam czegoś poza klasycznymi zajęciami, bo mam jakieś urazy sprzed lat do zajęć tanecznych.

  • :))) Pamiętaj, że w życiu wszystko wychodzi na zero i pomyśl o tym ile szczęścia przed Tobą!

  • Nie wyrabiam na zakrętach! Sama sobie to wszystko wzięłam na głowę, czasem marudzę, ale przecież wiem, że bez tego nie potrafię żyć. Przede mną pierwszy przewodnicki sezon w terenie. Myślałam, że nigdy nie pójdę z grupą na szlak, że to nie dla mnie, że się nie nadaję. A potem uświadomiłam sobie, że można inaczej. W lecie lecę na trekking do Laponii, nawiązałam współpracę z firmą organizującą wyjazdy pod hasłem „technologicznego detoksu” i planujemy wspólną ofertę, a jutro jedziemy dziewczyńską ekipą w góry i mam poczucie, że babskie eskapady w nieco wiedźmowym stylu to własnie to, co chciałabym robić. Wszystkiego dobrego z okazji wiosny! :)

    • Wow <3 Laponia, czekam na dużo zdjęć!!!

  • Zapraszam <3

  • PannaPollyannaa

    Jejku! Jak ja tęskniłam za takim normalnym wpisem do przeczytania!!!! Dziękuję, że pozwoliłaś mi zajrzeć do swojego świata :)

  • takitammotyl

    Piękny wpis, przyjemnie się czytało. I taki pozytywny powiew, fajnie poczytać jak ktoś pisze że jest szczęśliwy, super. Pozdrawiam !

  • Dokładnie tak! Bardzo przyjemnie się czyta o tym, że ktoś otwarcie potrafi mówić, że jest szczęśliwy. Trzymam kciuki i życzę powodzenia z butikiem i by takie wybory, jak choćby odpowiednie krzesło, były trafione :)

  • od stycznia mam grzywkę, nie wiem czy w ramach wiosennych porządków ja podciąc czy zapuszczać :) poza tym wymyśliłam przepis na naleśniki z serka wiejskiego, czekam z niecierpliwością na słońce i rozkoszuję się (jeszcze!) nie zniszczoną bazylią na paparecie. Caluski!

You deserve the best

Wrzesień 20, 2017

Z ogromną przyjemnością przedstawiam kampanię promującą butik Monika Kamińska & ZACK ROMAN przy ulicy Niecałej 7 w Warszawie. Jej celem było przybliżenie pracy butiku. Pokazujemy jak wybieramy tkaniny, zdejmujemy miarę, doradzamy w wyborze gotowych ubrań. Naszym marzeniem było stworzenie dla klientów przestrzeni, która będzie nie tylko sklepem, ale przede wszystkim miejscem, w którym przyjemnie spędza się wolny czas. Wierzymy, że to się udało! Zdjęcia: Bujak Studio.Za udział w sesji dziękujemy En Casa.

You deserve the best.

Niecała 7, Warszawa

pon.-pt: 11.00 – 19.00

sob: 11.00 – 15.00

Ubranie zaczyna się od tkaniny. To ona nadaje mu charakteru i przeznaczenia. Sprawia, że możesz poczuć się formalnie lub casualowo – Ty wybierasz, na co masz ochotę. Następna jest konstrukcja, która tworzy ramy sylwetki, oraz precyzyjnie wykonane detale, które podkreślą Twój indywidualny charakter. Dlatego w butiku przy Niecałej 7 materiały od renomowanych producentów, takich jak Scabal, Drago czy Huddersfield, łączymy z nowoczesnym krawiectwem.
Oferujemy Ci tylko najlepsze rozwiązania. Nie poddajemy się presji sezonowości i szybkich trendów. Wierzymy w ubrania, które będą służyć Ci przez dłuższy czas. Wiemy, że każda minuta jest cenna, a rano masz na głowie ważniejsze rzeczy niż wybór stylizacji. Z tego powodu tworzymy dla Ciebie spójną garderobę. W każdej chwili możesz uzupełnić ją o nowe modele, które będą pasować do pozostałych. Dzięki temu nie musisz martwić się, że nie masz się w co ubrać. Jednak gdybyś naprawdę nie miała – nasz adres znasz. Butik jest dla Ciebie.

 

 

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

 Paris ❤ #paris #ruecremieux #pinkmood #architecture #parisarchitecture  Hit czy kit? Ja się zakochałam  Są też ekstremlanie wygodne @jeffreycampbell #jeffreycampbell #shoes #instashoes
  #sunflowers #instaflowers #poland  New in #theordinary #newin #minimalism
 ♥ #wedding #weddingtime #instaflowers #nature #vscolife  Czuję, że dzisiaj bez hydrantu z kawą się nie obejdzie ☕☕☕ #mondaymorning #coffee #morningroutine #morningcoffee
 Tea time #teatime #vscolife #vscoflatlay  #inspo #flowerslovers #flowers #mood
 #autumn #autumnmood #mood #warsawgram #warsaw  #warsaw #warsawgram #mood #sundaymood