Żyj po swojemu

Kwiecień 18, 2017

Męczy mnie, kiedy czytam, jak mam żyć. Otwieram przeglądarkę i dowiaduję się, że wszystko robię nie tak, jak powinnam. Kiedyś nawet dostałam wiadomość od kobiety, która zapewniała mnie, że muszę być najbardziej niezadowoloną i sfrustrowaną osobą na świecie. Jej zdaniem dokonuję samych złych wyborów, źle odpoczywam, źle organizuję sobie życie, źle pracuję, źle podejmuję decyzje, mam złe priorytety, źle obrałam sobie cele w życiu. Tragedia antyczna.

W takim razie: co powinnam robić, żeby było dobrze?

Wszystko to co ona. Bo ona wie lepiej. A ja wiem źle.

Przeraża mnie to, jak łatwo przychodzi innym mierzenie wszystkich swoją własną miarą. W ciągu ostatnich trzech miesięcy przeczytałam w sieci około dziesięciu różnych wpisów, z których jasno wynikało, że skoro pracuję dużo oraz wielozadaniowo, to znaczy, że jestem skończona.

Jestem frajerem, który nie radzi sobie z organizacją własnej pracy. Powinnam się wstydzić, a nie chwalić. Na pewno nie mogę być szczęśliwa. Moje życie to porażka. Przegrałam je. Jedynym wyjściem dla mnie jest schowanie się w najdalszym zakątku Wysp Owczych i nieprzyznawanie się do tego, że istnieję.

Nie wpisuję się w obecne trendy. Nawet przy placu Zbawiciela zamieszkałam o pięć lat za późno. Jem gluten na śniadanie, wychodzę z pracy po zmroku i chociaż lubię wieś, to za nic w świecie nie wyprowadziłabym się z centrum miasta. Nie wyszłam za mąż, nie planuję mieć dzieci. Na pewno coś przegapiam, na pewno będę żałować – tak mówią inni. Twierdzą, że dowiem się po czasie. Zawsze znajdzie się ktoś, kto powie mi, że ciągle jestem za młoda. Miałam dwadzieścia lat i nic nie wiedziałam o życiu. Mam trzydzieści i nadal nic nie wiem. Jestem pewna, że kiedy będę miała osiemdziesiąt, to dogoni mnie jakaś dziewięćdziesięcioletnia staruszka i machając mi nad głową laską, powie: „Dziecko, dorośniesz, to zrozumiesz”.

Ja tymczasem zastanawiam się, jak poprzestawiać szampony stojące na półce przy na wannie, żeby zmieścił mi się na niej kieliszek wina. Przede wszystkim ważne jest to, żeby nie spadł, bo jeśli spadnie, to będę musiała sprzątać, a tego nie lubię. A więc przestawiam te szampony, wlewam olejek, wybieram książkę i naprawdę jedyne, co mam ochotę powiedzieć światu, to: róbcie, co chcecie. Tylko bądźcie szczęśliwi.

 

 

 

  • Smok

    Oh, jak ja lubię czytać takie posty. Posty ludzi szczęśliwych i idących po swoje! :)

  • Cudowne<3 mądre, dojrzałe i zgadzam się z każdą kropeczką:) choć mam zupełnie inny status quo:)
    wszyscy inni, lepsi, mądrzejsi bądźcie szczęśliwi, amen;-)

  • Monika, ja tu tylko zostawię <3

    I tak, skończyłam dziś pracę o 20. A miejsca na kieliszek nie szukam, bo wypiłam zapas wina przez święta…

  • Mam takie wrażenie, że najpierw jest się za młodym, żeby coś wiedzieć, a potem od razu za starym, żeby się liczyć. Błędne koło.

  • Widzisz, przynajmniej sama sprzątasz. Ja mam sprzątaczkę, a POWINNAM nie mieć…

    • Już się pakujesz na te Wyspy Owcze?

    • Czytałam :D
      Mam Panią do sprzątania, ale jeszcze nie stać mnie na to żeby do niej dzwonić po każdym potłuczonym kieliszku, aczkolwiek kiedy tylko to nastąpi to Cię poinformuję :D

  • Monika

    Ta kobieta brzmi bardzo podobnie do mojej tesciowej i jej meza , dlatego widujemy sie z nimi w okolicach swiat , czyli dwa razy w roku , i o dwa za duzo . .Monika jestes moja totalna inspiracja , sama mam butik i nie wyobrazam sobie przeprowadzenia remontu na taka skale. Zyj szczesliwie :)

  • stopthedot

    Ja z pracy na szczęście o zmroku nie wychodzę odkąd czas się zmienił na letni ;) Nie pamiętam od kiedy śledzę Twojego bloga, na pewno z czasów przedsukienkowych. I chociaż trochę brakuje mi dawnych wpisów i ich częstotliwości, to bardzo Ci kibicuję i chętnie śledzę, co się u Ciebie dzieje. I tak sobie myślę, że chyba każdy, kto wybiera własne życie, własną wygodę, własny pomysł na to, co dalej, musi się nasłuchać, że to wszystko nie tak, że powinien inaczej. Że mieszkanie kupić, że dzieci zrobić, że za mąż wyjść. A my radośnie w wynajmowanym, na kocią łapę. I zamiast dzieci przygarnęliśmy dodatkowe 8 kocich łapek, jakby nam mało było ;)
    Nie powiem Ci, żebyś się nie przejmowała, bo za duża już jesteś i wiem, że się nie przejmujesz :D

  • emk

    Niestety, wielu ludzi lubi narzucać innym swój światopogląd. Najważniejsze to nie przejmować się tym 😊

  • Aleksandra Frątczak

    Och, jak ja to rozumiem ❤

  • Ojejku, znam to. Mam 22 lata, a rodzina usiłuje mi wmówić, że nie jestem już pierwszej młodości i że jak tak dalej będę wybrzydzać, to sama w końcu zostanę :D Tak, najlepiej wyjść za pierwszego lepszego, żeby był. Ale po co?

    • Jak Ty nie jestes pierwszej młodości, to ja już jestem jedną nogą w grobie.

  • aleksandrasowinska

    Ja powinnam mniej pracować, więcej zarabiać, wyjść za mąż, pracować na etacie zamiast mieć działalność, uprawiać sport, mieć dziecko, zdrowo gotowac… POWINNAM tyle rzeczy!

  • Dobrze to czytać. Ja mam presję społeczną na nieco innym tle, ale mechanizm jest podobny – aż człowiek prawie sobie daje wmówić, że coś POWINIEN… kiedy po prostu można woleć żyć inaczej i to wcale nie znaczy, że jesteśmy nieszczęśliwi albo niespełnieni.

  • Najważniejsze, że masz to gdzieś.
    Wiele osób chce iść swoją drogą i po każdej kąśliwej uwadze walczy jak lew, a potem wraca do domu i czuje to brzydkie uczucie, że może się myli. Że może inni mają rację. Zaczyna wątpić, zaczyna się wiercić.
    Dobrze, że nie masz takich problemów i idziesz dalej przez życie ;)

  • Pamiętaj, że nic nie powinnaś, a Ci co zwracają uwagę po prostu zazdroszczą Ci tego co robisz. Ale rzeczywiście ten post nawet mnie rozbawił

  • Avarati

    Nic tak nie rozbawia, jak ktoś, kto nam mówi, jak mamy żyć… Gratuluję takiego dystansu, czasami mi go brakuje, chciałabym się nauczyć olewać wszystko, co mówią ludzie…

    Ile ja słyszę takich nacisków, że chłopa nie mam, że mam prawie 25 lat, że powinnam przestać pisać jakieś pierdoły, bo to zabiera czas, mogłabym za to uczyć się niemieckiego, bo „angielski to przeżytek”, ubierać się dłuższe spódnice, wrócić do swojego naturalnego koloru włosów, ubierać się „bardziej kobieco” (takie „kobiece” ubieranie bardziej mi szkodziło niż pomogło :P).

    PS. ja też jem gluten! :D A winka bym się napiła :D

    • Przypomniało mi się, że mam tekst dokończyć o tym czym jest kobiecość :D dzięki!

Szalony Neapol – niebezpieczne uliczki, wulkan i kratka księcia Walii

Listopad 6, 2017

Wchodziłaś kiedyś między spotkaniami biznesowymi na szczyt wulkanu? Ja do zeszłego tygodnia również nie. A później uparłam się, że zobaczę Wezuwiusza. Jako że jedyną opcją było zrobienie tego pomiędzy jedną wizytą w firmie tkaninowej a drugą wizytą w firmie tkaninowej, to szybko zmieniłam spodnie od garnituru na jeansy, loafersy na ciężkie buty, koszulę na… W koszuli akurat zostałam, bo już nie było czasu.

Jestem przyzwyczajona do hardcorowych wyjazdów. Regularnie wstaję o 4 rano, żeby pojechać na targi tkanin, albo tego samego dnia rano lecę dokądś, kupuję materiały  i wracam. Mimo wszystko Neapol, do którego bilety kupiłam dość spontanicznie, pobił chyba wszystkie dotychczasowe wyjazdy pod względem ilości rzeczy, jakie były do zrobienia w tym mieście.

Przede wszystkim wybierałam tkaniny, ale o tym możecie poczytać na Facebooku Monika Kamińska. Poza tym odwiedzałam dziesiątki sklepów z szyciem na miarę; w końcu Neapol to stolica nie tylko pizzy, lecz także krawiectwa. A w międzyczasie oczywiście próbowałam jak najwięcej zwiedzić – i to właśnie tym chciałabym się z Tobą w tej notce podzielić.

Wspomniany już Wezuwiusz niestety mnie rozczarował. W porównaniu z Etną wypada blado i szczerze mówiąc, gdybym o tym wiedziała, odpuściłabym sobie to dosłowne wbieganie na wariata na chwilę przed zamknięciem.

Za to totalnie zachwyciło mnie miasto. Mimo że teoretycznie jest niezbyt piękne, dość brudne i z ogromną ilością policji oraz wojska na ulicach, to zdecydowanie soczyście włoskie w klimacie.

Mieszkałam w przepięknym apartamencie, z którego okna można było oglądać wschód słońca nad Wezuwiuszem (zdjęcie główne). Jeśli chodzi o noclegi, to w Neapolu Airbnb (tutaj dostaniecie zniżkę 100 zł na pierwszy nocleg) wygrywa totalnie. Hotele nie mają takich widoków!

Po mieście poruszałam się bez przewodnika. Ze względu na ilość zawodowych obowiązków i tak nie miałabym czasu zwiedzać według listy. Mimo wszystko udało mi się kilka razy skręcić w tak neapolitańskie uliczki, że poważnie zastanawiałam się, czy może nie powinnam zawrócić. Jednak nie sposób było przestać robić w nich zdjęcia.

 

Korzystając z tego, że temperatura wynosiła ponad 20°C, mogłam chodzić bez rajstop. Na zdjęciu widzisz MINI SKIRT, czyli najpopularniejszą rzecz w moim sklepie w tym roku. Spódnica w kratkę księcia Walii wyprzedała się online w niecałą dobę! Obecnie czekamy na dostawę jeszcze jednej (na pewno ostatniej) belki tkaniny i ponownie odszyjemy rozmiarówkę. Jeśli nie chcesz tego przegapić, zapisz się do listy oczekujących (w prawym górnym rogu) na stronie sklepu.

Przy okazji stanęłam również po drugiej stronie aparatu i zrobiłam mocno neapolitańską sesję dla marki ZACK ROMAN. Jak widzisz na zdjęciu, garnitur również jest w kratkę księcia Walii – to najmodniejszy wzór tego sezonu!

MINI SKIRT jeszcze raz.

Pisałam już o da Michele, czyli najsłynniejszej pizzy na świecie, ale nie mogło mnie zabraknąć również w konkurencyjnym lokalu, czyli Di Matteo. Jak widzisz, kolejka jest podobna… Mimo wszystko dzięki pewnym tekstylnym znajomościom udało mi się ją ominąć i tym razem bez czekania dwóch godzin załapałam się na przepyszną pizzę neapolitańską.

Stylowa okładka menu w Di Matteo.

Tylko margherita się liczy.

Na koniec widok z okna samolotu. Jedno jest pewne: muszę wrócić tam jak najszybciej!

 

 

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

Sorry:

- Instagram feed not found.