Sempre pizza e vino

Maj 16, 2013

Podczas mojej wizyty w Trójmieście nie mogło zabraknąć oczywiście najważniejszego elementu – wyjścia na pizzę.

Wspomnienia z nadmorskich pizzerii mam tragiczne. Zaczynając od najbardziej paskudnej na świecie pizzy, którą jadłam w Kątach Rybackich (nazywała się z pieca, a była z mikrofalówki), a skończywszy na sopockiej pizzy twardej tak,  że moja koleżanka nad ranem wzięła dwa kawałki i udawała, że to pałeczki do perkusji.

Cóż. Nad morzem się pizzy nie je, wiem. Je się ryyyyby!

Mimo wszystko postanowiłam się wybrać do Sempre pizza e vino w Gdańsku.

Lokal chwali się, że ma prawdziwą włoską pizzę oraz prawdziwe włoskie składniki i tak dalej i tak dalej. W sieci ma różne opinie. Ludzie głownie piszą, że dobra pizza, czasem że najlepsza jaką w życiu jedli, czasem że najgorsza.

Postanowiłam sprawdzić to w ich restauracji z widokiem na Motławę. Drugi lokal mają na Długiej, a trzeci w Sopocie.

Nie był to najlepszy wybór biorąc pod uwagę pogodę, która była w trakcie majówki, bo okazało się, że w środku nie było miejsc (sobota ok. 14.30). Usiadłam więc z kolegą na zewnątrz i lekko zamarzaliśmy, ale czego się nie robi dla węglowodanów zapiekanych z serem.

pizza7pizza1

Gdyby było chociaż troszkę cieplej to wybór byłby idealny, bo siedziało tam się bardzo przyjemnie.

Niestety na początku zaliczyliśmy małe zamieszanie. Przesympatyczna kelnerka najpierw zapytała czy chcę zjeść krem pomidorowy jako pierwszy, a pizzę jako drugą, potem przyniosła odwrotnie, pytała czy może postawić jedno po drugim, obiecała 15% rabatu…żeby w końcu chyba odkryć, że sama się w tym wszystkim zaplątała. Zabrała pizze i postawiła krem. Okay, dobry ruch. Plus za odnalezienie się w trudniejszej sytuacji.

pizza3

Krem był dobry. Brakowało mi przysłowiowej kropki nad i żeby napisać, że był rewelacyjny, ale zdecydowanie zjadłabym go drugi raz. Nie rozumiem tylko dlaczego dostałam go na nadtłuczonym talerzu. Kolega swój również. Nadal przesympatyczna kelnerka tłumaczyła coś w stylu (nie do końca pamiętam), że nie przyszły jeszcze nowe. Jednak wolałabym dostać ten krem po prostu w miseczce niż w takim talerzu i jeszcze wysłuchiwać wyjaśnień.

pizza4

Ale żeby było zabawniej jakoś nie zarzutowało to dla mnie na całościowej ocenie lokalu. Dlatego, że naprawdę nadrobili pizzą. Była cieniutka, przepyszna i z idealną ilością mozzarelli. Zjadłabym ją chętnie jeszcze więcej niż jeden raz.

pizza6

W ogóle bardzo podoba mi się idea Sempre pizza e vino. Przypomina mi opisywaną wcześniej Mąkę i Wodę (chociaż Trójmiasto było pierwsze). W menu mają głownie pizze, około siedmiu prostych przystawek i ze dwa desery. Proste i dobre składniki – to lubię!

pizza2

Sempre pizza e vino, Gdańsk, ul. Targ Rybny 11

 

 

 

Noście czapki!

Październik 16, 2017

Czuję, że mam misję. Jeszcze kilka lata temu płakałam, kiedy musiałam założyć czapkę. Wydawało mi się, że wyglądam w niej w najlepszym wypadku jak grzyb, a w najgorszym jak plemnik. Byłam pewna, że noszenie czarnych sukienek nie ma sensu, bo nie da się wyglądać w sukience i w czapce dobrze. Nie zamieniłam oczywiście sukienek na ciuchy zimowe. Po prostu nie nosiłam czapek. Nie mogłam na siebie w nich patrzeć. Nauszniki, opaski i inne tego typu towary zastępcze również nie wchodziły w grę. Jako kobieta dobrze ubrana nie mogłam psuć efektu czapką. Potrafiłam wyjść z domu z gołą głową podczas naprawdę bardzo niskiej temperatury.

Taaaaaak.

A potem zaczęłam być wiecznie przeziębiona. I robiłam takie numery, że chodziłam w czapce, ale kiedy zbliżałam się do miejsca, w którym miałam się spotkać ze znajomymi, to szybko chowałam czapkę do torebki. Żeby mnie przypadkiem nikt w niej nie zobaczył. Bo przecież wyglądam  ŹLE.

Całkowicie wyleczyłam się z kompleksu noszenia czapki podczas wizyty w Oslo. Przed wyjazdem kupiłam sobie śliczną czapkę. Zgubiłam ją pierwszego dnia. Zgubić czapkę w Polsce, to jest problem, bo znalezienie ładnej trochę trwa. Zgubić czapkę w Oslo to jest DRAMAT, bo na żadną cię nie stać. Serio – gdybym chciała kupić sobie czapkę , która w miarę mi się podoba, musiałbym wydać w Norwegii na nią tyle, ile w Polsce na sukienkę. Odpuściłam. Kupiłam jedną z tańszych. Miała srebrne cekiny.

Nie miałam wyjścia, przyzwyczaiłam się do niej.

Kilka lat później mogę się pochwalić tym, że wygrałam z systemem i mam w szafie mnóstwo przepięknych, wełnianych, ciepłych i niegryzących czapek. A od kiedy w mojej marce jest ponad 20 modeli, o krojach w których wygląda się super (naaaaprawdę!), to noszenie czapki stało się mega przyjemnością.

Po pierwsze dorosłam i nie muszę już całemu światu udowadniać, że seksownie wyglądam z gołą głową przy minusowych temperaturach. A po drugie mam w sklepie naprawdę wełniane czapki, w których każdy wygląda dobrze. Tegorocznym hitem jest model HAT no. 17 czyli szara smerfetka. Każdy, każdy, dosłownie każdy wygląda w niej BOSKO! Okay, każda. Panowie jeszcze nie próbowali.

Jeśli mi nie wierzysz, to na Facebooku Monika Kamińska możesz obejrzeć filmik (kliknij TUTAJ) podczas którego przymierzam wszystkie czapki.

A jeśli mi wierzysz to nie zwlekaj i po prostu:

I nigdy więcej nie marźnij!

P.S. Stałe czytelniczki pamiętają: pierwsza opublikowana wersja tego wpisu powstała pięć (!) lat temu, w czasach kiedy jeszcze nawet jeszcze nie myślałam o własnej marce i czapkach. Życie potrafi zaskoczyć!

 

 

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

Sorry:

- Instagram feed not found.