Nie zapowiadało się

Styczeń 9, 2017

„Nie zapowiadało się”, powiedziała do mnie wczoraj Aleksandra, kiedy zdradziłam jej tajemnicę największej zmiany, jaka zaszła w moim życiu. „Kiedy cię poznałam, to się nie zapowiadało. Nawet nie tyle, że pójdziesz w tym kierunku, ale że w ogóle się aż tak bardzo rozwiniesz i tyle rzeczy będziesz ogarniać”.

Cóż, skłamałabym, gdybym nie przyznała jej racji. Wyliczając kiedyś na jednym tchu swojemu wychowawcy z liceum, co teraz robię, zakończyłam listę sukcesów tym samym zdaniem: „I co, sorze, nie zapowiadało się?”.

Potwierdził.

Nigdy nie byłam najlepszym uczniem w klasie. W podstawówce byłam bardzo dobra, w gimnazjum już tylko dobra, a w liceum przeciętna. Pierwszą połowę studiów przeimprezowałam (niczego nie żałuję), w trakcie drugiej byłam okropnym kujonem. Później skończyłam dwie podyplomówki. Na tej z public relations byłam najmłodsza. Nie miałam żadnego doświadczenia w branży. Moja chora ambicja kazała mi zrobić wszystko, żeby napisać i obronić pracę dyplomową z wyróżnieniem. Jak wymyśliłam, tak zrobiłam. Wtedy chyba po raz pierwszy zdałam sobie sprawę z tego, że mogę więcej, niż mi się wydaje. I nagle z tyłu głowy zabrzmiały najgorsze słowa, z jakimi rodzice mogą wrócić z wywiadówki: „Zdolna, ale leniwa”.

Delikatnie mówiąc: uważam trochę inaczej.

Kiedyś z koleżanką przeanalizowałyśmy z ciekawości (nie, to wcale nie było wścibskie) „kariery” najlepszych uczennic, które były z nami w klasie. Wyszło nam dokładnie to samo, co każdemu uczniowi, któremu kiepsko idzie w szkole: oceny o niczym nie świadczą. Większość z uczennic, które były nam przedstawiane jako wzór, nie poradziła sobie zbytnio w dorosłym życiu. Część z nich za nic w świecie nie mogła dostać się na państwowe studia, inne nie mogły ich skończyć, kolejne – zamiast być świetnymi tłumaczami (średnia 4,7 do czegoś zobowiązuje) – na wiele lat utknęły, pracując jako kelnerki.

I żeby była jasność: żadna praca nie hańbi i ja również mam świadomość tego, że zawsze coś może pójść nie tak, więc trzeba będzie podwinąć rękawy i iść zarabiać pieniądze w jakikolwiek sposób, który zapewnia stały dopływ gotówki.

Chodzi o to, że nie ma się czym zrażać. Jeśli właśnie jesteś na studiach i w lutym oblejesz drugi termin egzaminu, tym samym na pierwszym roku poznając znacznie terminu „egzamin komisyjny” (czy prof. Świdziński nadal wykłada NOJ na UW?), to o niczym nie świadczy. Ani o tym, że zostaniesz wybitną specjalistką w swojej dziedzinie, ani o tym, że nią nie zostaniesz. Jeśli zaś zbliżasz się do egzaminu magisterskiego ze średnią 4,9, to również nie świadczy o tym, że po studiach znajdziesz pracę. Natomiast gdy w liceum masz jedynkę z matematyki, a poprawiasz ją, obiecując nauczycielce, że „nigdy nie będziesz miała z liczbami nic wspólnego, bo interesuje cię tylko teatr i Agnieszka Osiecka”, to nie świadczy o tym, że w przyszłości szybko będziesz musiała nauczyć się liczyć pieniądze we własnym biznesie.

Mój sąsiad nie dostał się na studia dziennie. Obecnie pracuje w dużej firmie w Londynie. Ja nie mogłam znaleźć pierwszej pracy. Obecnie zatrudniam ludzi. Moja koleżanka fatalnie zdała maturę i musiała studiować pedagogikę na uczelni rolniczej. Teraz jako handlowiec zarabia ponad 10 000 zł na rękę miesięcznie.

To nie jest tak, że się nie zapowiadasz. Może po prostu jesteś w uśpieniu. Ładujesz energię na później.

Poradzić mogę Ci jedno: cokolwiek by się działo – ucz się. Nie tylko na wykładach i z podręczników. Odkrywaj świat, rób tyle różnych rzeczy, na ile tylko masz siłę. Podróżuj, doświadcz wolontariatu, bądź wolnym słuchaczem, czytaj, poznawaj ludzi, popracuj za darmo, a później za pieniądze. Zbieraj doświadczenia. A potem połącz je w całość i wykorzystaj. Wiedzy nikt Ci nie zabierze. Kiedy przyjdzie odpowiedni czas, to się zapowiesz. I odniesiesz sukces.

PS O zmianie, która zaszła, będzie osobna notka. Potrzebuję około dwóch tygodni na zapanowanie nad sytuacją, ale będzie się działo! I jestem najszczęśliwsza na świecie!

 

 

 

  • Pingback: Nie zapowiadało się()

  • <3

  • Nie wiem, co wykombinowałaś, ale już teraz serdecznie Ci gratuluję i życzę powodzenia w nowej rzeczywistości. Dzięki za inspirację, energię i dzielenie się wiedzą. Jesteś wielka! :)

  • Klaudia

    Łatwo się to wszystko mówi. Ukończyłam studia wyższe na prestiżowej uczelni zagranicznej. Kosztowało mnie to dużo wysiłku, bardzo dużo wyrzeczeń i bardzo dużo pieniędzy. I co z tego? Po studiach jestem nikim. Pracuję w sklepie za psie pieniądze. Czuję się jak śmieć. Moi rówieśnicy poznajdywali sobie porządną pracę, a ja zamiast się rozwijać stoję w miejscu. Mam dość słuchania jak to niby jestem świetna itp. I co z tego jeżeli nikt nie chce dać mi pracy? Wiem, że do pracy o którą się staram mam wszystkie potrzebne umiejętności. Niby problemem jest mój brak doświadczenia. Ale ile w tym prawdy? Jak się chce psa uderzyć to kij zawsze się znajdzie. Jest bardzo niewielu pracodawców, którzy zdecydowliby się zatrudnić osobę, która może okazać się lepsza od nich.

    • Jeśli masz skończone studia bez doświadczenia, to umiejętności masz póki co teoretyczne – Ty może i wiesz, że je masz (albo tak uważasz), ale nie posiadasz na to żadnego dowodu. I tak na pewno to masz co najwyżej wiedzę. Pracodawcy nie chcą zatrudniać takich osób nie dlatego, że mogą okazać się od nich lepsze (serio, takie cuda to się zdarzają coraz rzadziej i to na bardzo wysokich szczeblach, a nie przy zatrudnianiu do pierwszej pracy, bo taki świeżak nie będzie dla nikogo zagrożeniem przez przynajmniej 2-3 pierwsze lata, nawet wtedy nie zagraża dalej zatrudniającemu go prezesowi firmy), ale dlatego że lepszą inwestycją jest zwykle ktoś, kto ma być może wykształcenie uzyskane na mniej prestiżowej uczelni, ale za to posiada doświadczenie, nawet w postaci staży i praktyk.

      Mamy XXI wiek. Krzywo patrzy się na ludzi, którzy przez 5 lub więcej lat studiów nie wykorzystywali wakacji na zdobywanie wykształcenia. Oburzasz się na to, że nikt nie chce Ci dać szansy w ciemno i doszukujesz się w tym jakiejś intrygi, a ja Ci gwarantuję, że gdybyś poświęcała wakacje na staże albo miała trochę gorsze oceny, a robiła jednocześnie praktyki, dawno miałabyś pracę w zawodzie.

      Wszystko zależy od branży, oczywiście. Ale jako ktoś, kto przejrzał spore ilości CV i przeprowadził sporo rozmów kwalifikacyjnych jako rekruter towarzyszący prezesowi, powiem Ci szczerze: mając do wyboru kogoś po liceum z 5-letnim doświadczeniem i studenta dowolnej, nieważne jak bardzo prestiżowej uczelni, który zmarnował szansę na zdobycie jakiegokolwiek doświadczenia podczas studiów, wzięłabym tego, który pracował. Bez doświadczenia – co najwyżej na bezpłatne praktyki.

      Monika powyżej napisała „Jeśli zaś zbliżasz się do egzaminu magisterskiego ze średnią 4,9, to również nie świadczy o tym, że po studiach znajdziesz pracę.” .I to jest, jak widać, dokładnie Twój przypadek.

  • Klaudia N.

    Jaki ten post jest piękny. Jak pasuje do mojego dzisiejszego nastroju i przemyśleń na temat pracy, studiów i tego, co jest po (bo co jest właściwie, kto to wie?). I jeszcze dodatkowo mnie zmotywował, a od samego rana chodzę wkurzona na cząstkę rynku pracy związanego z moim zawodem (tłumacza, ha! ale jeszcze nie skończyłam studiów :P) i zastanawiam się, za co się tu zabrać, żeby mieć dodatkowy fach i rozszerzyć swoje horyzonty. Tekst bardzo potrzebny, wstrzeliłaś się w mój kryzysowy moment idealnie :)

  • A ja może tak troszkę od innej strony.

    Byłam bardzo samolubnym, nieempatycznym dzieckiem. Kompletnie mnie nie obchodzili inni ludzie. Od zawsze byłam pewna, że chcę się zajmować muzyką. Niestety moi rodzice mieli inne zdanie na ten temat. W szkole byłam świetna z przedmiotów, a nawet rozdziałów które mnie interesowały i kiepska ze wszystkich innych (zbierałam pały z chemii nieorganicznej cały semestr, a kiedy w podręczniku zaczęła się organiczna, to nagle miałam piątki). Skończyłam liceum plastyczne, rok teatrologii, trzy lata muzykologii z czego każdy rok na innej uczelni i mimo napisania pracy licencjackiej, nigdy jej nie obroniłam z powodów logistyczno organizacyjnych które koncentrują się w osobie legendarnej „pani z dziekanatu”. Na studia nie chciałam iść, chciałam uczyć się śpiewu co zaczęłam w wieku 15 lat – i potem startować na akademię… ale „kazali”.

    Właśnie skończyłam 27 lat. Nie jestem ani muzykiem, ani muzykologiem. Pracuję w korpo. W zeszłym roku odpuściłam lekcje śpiewu.

    Mieszkam w mieście i kraju, w którym zawsze chciałam mieszkać, w pięknej cichej dzielnicy blisko lasu. Spędzam w teatrze albo sali koncertowej większość wolnego czasu – najczęściej w roli osobistej asystentki – co w wypadku primadonny oznacza szeroki zakres nieprzewidywalnych obowiązków i wymaga niewyczerpanych zasobów tzw. soft skills. W zeszłym roku założyliśmy z przyjacielem agencję artystyczną, żeby pomagać zdolnym i niewystarczająco wypromowanym śpiewakom. Robię to wszystko non profit. Moje życie kręci się wokół bezinteresownego dawania. Robię też milion innych rzeczy, ale dawanie jest na pierwszym miejscu.

    Nigdy nie byłam szczęśliwsza.

    Nie lubię słowa sukces, ale nie – nie zanosiło się, że z burkliwego grubaska z nosem w książce, doskonale niezainteresowanego innymi ludźmi wyrośnie osoba, którą jestem teraz.

    Jako podsumowanie, które bardzo dobrze pasuje także do Twojego tekstu, zacytuję wybitną wiolonczelistkę Jacqueline duPre:

    “The greatest thing is, at any moment, to be willing to give up who we are in order to become all that we can be.”

  • Powiem Ci szczerze, że faktycznie diagnoza „zdolny ale leniwy” jest chyba najgorsza. Sama świadomość tego, że wszystko Ci przychodzi łatwo i bez wysiłku, że się nie trzeba starać a i tak wszyscy klaszczą, ogromnie odbiera chęć do robienia czegokolwiek. Mówię z własnej perspektywy i podobnych do mnie osób, które znam. Kiedy nie masz nawyku pracowania na swoje sukcesy, to kiedy poprzeczka się podnosi w dorosłym życiu, nagle trudno się przystosować.

    Bo tak naprawdę dopiero w dorosłym życiu, po studiach, okazuje się, że bycie zdolnym to jest niesamowicie za mało :) I że koniec końców lepsze wyniki osiągają Ci bardziej pracowici, bardziej zdeterminowani, ambitni. A nawet totalny geniusz może się kompletnie zmarnować. Taki przypadek też znam.

    Tak że wielkie gratulacje i mów szybko co za zmiana!

  • Lejesz miód na moje matczyne znerwicowane, zaniepokojone serce nie przejmującej się zbytnio szkołą licealistki.
    Dziękuję :)

  • anne

    Spokojnie, po prostu wielka pani rekruterka potrzebowała poprawić sobie humor i napisać maluczkim stereotypowe oczywistości, żeby wiedzieli, że sami sobie winni – co tam, że nie ma pojęcia o Twoim życiu. Niektórzy uwielbiają pouczać – jedyne wyjście olać.

    • Klaudia

      Dziękuję za pomoc i za miłe słowa. Najprościej jest właśnie na kogoś wylać pomyje, że jest mało ambitny i leniwy i, że zamiast siedzieć w książkach powinien pracować w trakcie wakacji.

  • Nie wiem czy wolałabym usłyszeć zdolna ale leniwa czy stara się ale nie jest zdolna… chyba mimo wszystko to pierwsze.
    Ale generalnie zgadzam się totalnie,wyniki w szkół czy na studiach nie mają żadnego przełożenia na życie zawodowe. Ja – prymuska, czuję się trochę oszukana mówiąc szczerze

  • W dawnych czasach kiedy to zdarzało mi się dość reagularnie pisać bloga tż popełniłam notkę na ten temat opisując przypadek kolegi który w czasach liceum był wyzywany przez nauczycielkę od debili i kretynów. Nikt w niego nie wierzył, każdy mówił że się stoczy że będzie zerem. A teraz widzę co się dzieje z jego karierą i porównuje do tych prymusów i pupilków nauczycieli i jest odwyrtka w drugą stronę.
    Te wszystkie człowieki co to płakały że mają tylko 4 a chciały 5 albo gorzej że z 5 na 6 chcą poprawiać w zasadzie dziergają swoją pracę w szarym kącie, a ci któ®zy byli średni widze że najlepiej sa teraz ustawiani.
    Poza pracowitością i determiacja trochę przekory trzeba.
    Ja też byłam z tych średnich uczniów, w ostatniej klasie liceum moja wychowawczyni postanowiła mnie usadzić (miała z nami 3 przedmioty) i zrobiła mi w tym największą przysługę przez całe lata liceum, ze przestala byc moim nauczycielem i wychowawca ktory notorycznie mowil „no zdolna jest ale taka leniwa”.

  • Avarati

    Piękny tekst… poczułam się wzruszona i zmotywowana! Pomimo tego, że miałam dobre stopnie (wybijałam się na tle klasy), zawsze się buntowałam, kiedy mnie chwalono, a słabszym uczniom wróżono niezbyt lotną przyszłość. Albo mówiono mi, że w życiu się nie pozbieram, bo wrażliwiec ze mnie i gorąca głowa, bo dzisiaj chcą ścisłowców, a humaniści dzisiaj są straceni… Dzisiaj paru moich kumpli, którym groziły NDST, zarabia duży hajs, jeden nawet prowadzi bardzo obiecujący warsztat samochodowy. Jakoś nie widzę prymusów, żeby osiągali nie wiadomo co… poza jednym geniuszem, ale to geniusz z gatunku tych, którzy wrzucają swoje komórki do rzeczki zamiast kamyka i nie pamiętają daty swoich urodzin…
    A ja? Być może jestem jeszcze uśpiona… a może moim przeznaczeniem nie jest odnoszenie komercyjnych sukcesów? Wolę zrównoważony rozwój, powolny postęp bez wielkich zrywów, wyrzeczeń i płaczu. Ostatnio kłóciłam się z rodziną, bo mój kuzyn zgarnia kokosy na własnej firmie, a ja za sprzedaż i organizację „głupich kołczingów” nie zgarniam wielkich profitów… Powinnam zapieprzać 12h na dobę, uczyć się ekonomii, niemieckiego, zamiast marnować czas i energię na pisanie bzdurnych opowiadań, spotkania ze znajomymi czy czytanie niemodnych klasyków. Powiem szczerze… nie dla mnie jest gonitwa szczurów.

  • Pingback: Styczniowe znaleziska z sieci | ekopozytywna()

  • Nefglarien

    Ojej, zawsze mnie trochę bolą takie teksty. Ponieważ ja jestem właśnie tą osobą – niby zdolną, bardzo dobrą lub najlepszą uczennicą w podstawówce, liceum, na studiach… A teraz na progu wejścia w dorosłość obawiam się, że ten schemat również sprawdzi się u mnie i że nie poradzę sobie w prawdziwym życiu. Jest sporo tekstów o tym, że dobre oceny nie determinują sukcesu i aby się nie martwić, ale bardzo mało jest artykułów w odwrotnym kierunku. Niemniej rady, aby doświadczać nowych rzeczy i podejmować kolejne wyzwania są dobre dla każdego, więc nie jest tak źle, jednak fajnie byłoby poczytać coś skierowanego dla „prymusów”, bo problem istnieje, jak widać.

  • Pingback: Styczniowe znaleziska z sieci - ekopozytywna()

Księżna bez cekinów

Maj 21, 2018

Mam wrażenie, że po Meghan Markle spodziewano się wszystkiego, ale nie minimalistycznej sukni ślubnej. Na wiele tygodni przed uroczystością serwisy plotkarskie prześcigały się w podawaniu informacji, w świetle których przyszła żona Harry’ego – d e l i k a t n i e mówiąc – nie wypadała najlepiej. Wystarczy wspomnieć ustawki jej ojca z fotografami, liczne komentarze na temat tego, że tak naprawdę nie jest zakochana, tylko cwana, lub list jej brata, w którym ten wyraźnie zachęcał przyszłego męża Markle, żeby odwołał uroczystość. Do tego doszły tysiące artykułów o tym, jak drogi ma być cały ślub, za który zapłacą oczywiście podatnicy.

Wyobrażam sobie, że dla przyszłej panny młodej musiał to być horror. Mam chociaż nadzieję, że aktorskie doświadczenie pozwoliło jej trochę mniej stresować się transmisją telewizyjną na cały świat; ja bym chyba umarła z przerażenia. Nie da się ukryć, że atmosfera przed ślubem była gęsta aż do przesady. Tymczasem mam wrażenie, że wszystkim liczącym nie tylko funty, lecz także na jakąś ślubną katastrofę główna sprawczyni całego zamieszania zagrała na nosie. Jednocześnie, jak przystało na własny ślub, świetnie się przy tym bawiąc.

 


Lubisz klasyczne ubrania?


 

Pierwsza kreacja Megan, w której jeszcze wtedy przyszła księżna pojawiła się w kaplicy św. Jerzego, to projekt brytyjskiej projektantki Clare Waight Keller dla francuskiego domu mody Givenchy. Zgodnie z oficjalnymi informacjami podanymi przez rodzinę królewską Markle wybrała Keller ze względu na „ponadczasowy i elegancki wygląd, nienaganne krawiectwo oraz swobodną postawę”. Tkanina, z której uszyto suknię, została wyprodukowana specjalnie na tę okazję przez jedną z europejskich tkalni. Jest to oczywiście jedwab (podwójnie tkany), który wyróżnia się niezwykle subtelnym połyskiem. Jeśli istnieje coś takiego jak „matowy połysk”, to właśnie tak tę suknię można opisać.

Konstrukcja sukni – a w zasadzie jej dekolt w łódkę – nawiązuje  po pierwsze do słynnego projektu Givenchy, w którym Audrey Hepburn, mistrzyni minimalizmu, pojawiła się w filmie „Funny Face”.

W przeciwieństwie do wersji filmowej sukni Megan zdecydowała się na rękawy o długości 3/4 oraz bardzo nowoczesny dół, który jest połączeniem kilku kawałków tkaniny zszytych sześcioma szwami. Geometrycznie, skromnie i jednocześnie bardzo na luzie. Do takiej kreacji Markle swobodnie mogła nałożyć tiarę królowej Marii oraz pięciometrowy welon. Dzięki naturalnej fryzurze i prawie niewidocznemu makijażowi prezentowała się lekko, dziewczęco i przynajmniej o sześć lat młodziej niż w rzeczywistości. Cuda minimalizmu.

Jeśli interesują Cię kulisy, to na Twitterze The Royal Family pojawiły się rysunki projektu sukni. Wyjaśniono również, że kwiaty na trenie Megan miały wymiar polityczny – symbolizowały pięćdziesiąt trzy kraje Wspólnoty Narodów.

Bardzo prawdopodobne jest również, że suknia inspirowana była kreacją ślubną Angeli Brown, pierwszej ciemnoskórej kobiety, która została księżną.

 

I chociaż o pierwszej sukni ślubnej najsłynniejszej panny młodej 2018 r. mogę śmiało powiedzieć, że jest zachwycająca, to jednak jeszcze bardziej oszalałam na punkcie kreacji, w którą Megan przebrała się po południu, żeby udać się na mniej oficjalną część, czyli na wesele dla rodziny i przyjaciół.

Druga suknia ślubna Megan to projekt Stelli McCartney uszyty z białej jedwabnej krepy. Dzięki odkrytym plecom i zapięciu sukienki na szyi znów podkreślone są ramiona Megan – i słusznie, bo są przepiękne. Delikatnie rozkloszowany, lecz ekstremalnie prosty w formie dół pięknie zamykał sylwetkę. Całość została uzupełniona koktajlowym pierścionkiem należącym do księżnej Diany oraz wykonanymi z jedwabnego atłasu butami młodej, pochodzącej z Florencji marki Aquazzura. Natomiast prawie niewidoczny makijaż oraz lekko niedbały kok dodawały księżnej niesamowicie dużo uroku.

Najciekawsze pozostaje to, że o żadnej z tych sukni nie da się więcej napisać. Obydwie nie miały falbanek, cekinów, wszytych diamentów ani niczego, co można by było przez długie akapity analizować. Próżno szukać na twarzy Markle dwudziestu warstw podkładu, bronzera lub rozświetlacza; wydaje mi się też, że nawet z lupą trudno byłoby znaleźć w jej włosach ciężkie produkty do stylizacji. Mimo to panna młoda wyglądała w obydwu kreacjach obłędnie pięknie, świeżo i przede wszystkim po swojemu. A to dzięki temu, że wybrano szlachetne, naturalne tkaniny oraz ponadczasowe kroje.

Zaskakujący, ale piękny i niesamowicie uroczy wybór jak na księżną. Mam nadzieję, że wpłynie bardzo mocno na modę ślubną w kolejnych latach, ponieważ – jak to mawiał jeden z moich wykładowców – lepsze jest zawsze wrogiem dobrego.

 

 

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

 To, że razem pracujemy i jeszcze nic nie wybuchło jest największym sukcesem polskiej blogosfery 🤣 Jesteśmy trochę jak Włoch z północy i Włoch z południa. Do wszystkiego mamy inne podejście, na szczęście na koniec dnia zawsze okazuje się, że chodzi nam o to samo  Kiedy kilka lat temu @zackroman_official pokazał mi różnicę między wełną, a poliestrem żadne z nas się nie spodziewało, że kiedyś codziennie rano będziemy spotkać się w jednym butiku. To jest nasze piąte wspólne Pitti i jednocześnie rok działalności Niecałej 7. Niesamowite jak założenie bloga może zmienić całe zawodowe życie. • P.S. Obydwie lniane marynarki są z kolekcji ready-to-wear i możecie kupić je online oraz w naszym butiku przy Niecałej 7. • fot. @thestylestalkercom ❤ #pittiuomo #pu94 #pitti94 #pittiimmagine #pittipeople #firenze #streetstyle #streetstyleluxe #ootdgoals #ootd #ootdinspo #elegantstyle #linenjacket #len #lnianamarynarka #safaristyle #safarijacket #pittipeople #pittiwoman  Czy możemy oficjalnie uznać, że mój młodszy brat wygrał w kategorii lokalizacje weselne 2018?  #wedding #spain #olivella #wedding2018 #pool #vscotravel #travelawesome #traveltospain #perfectview #chill #fridaymood #partytime #summermood
 Za takich ludzi i takie zdjęcia uwielbiam Pitti Uomo ❤ Regram @stylealertsa #pitti #pittiuomo94 #pu94 #pittiuomo #firenze #streetstyle #classy #suits  Bawełniana bluzka, czyli szybka zapowiedź tego co już możecie dostać w butiku przy Niecałej 7, a niedługo pojawi się online @monikakaminska_official Zdjęcie: cudowna @agnieszka.kumuda (dziękuję @aleksandersiczek za polecenie ) #warsaw #ootd #streetstyle #streetstyleluxe #bwfotography #bwphoto #city #elegantstyle #minimalstyle #minimalism #minimalstreetstyle #warszawa #bawelna #bawelnianabluzka
 Cztery lata temu oddałabym wszystkie pizze świata za to, że nigdy nie założę niczego we wzorki. We wrześniu ubiegłego roku podczas targów tkanin w Paryżu zobaczyłam te zebry i przepadłam  Korzystając z tego, że tkanina jest niesamowicie lekka i przewiewna wymyśliłam koszulę z podpinanymi rękawami w stylu miejskiego safari. Jest już dostępna online oraz w butiku @monikakaminska_official #ootdgoals #shirt #streetstyle #ootd #luxuryfabrics #womansfashion #ootdinspo #safaristyle #warsaw #warszawa #summermood #summerstyle #fashionbloggers  Pewnie mi w to nie uwierzycie, ale kiedyś nie byłam pewna siebie. Dziesięć lat temu wszystkiego i wszystkich sie bałam. Byłam oczywiscie najgłośniejsza i najmądrzejsza, ale nie miało to nic wspólnego z pewnością siebie. Dziś jest zupełnie inaczej i o tym możecie przeczytać w nowym wpisie na blogu (link w bio), a jak już przeczytacie to razem z #Dermika zapraszam Was na stronę kobiecahistoria.pl gdzie możecie opowiedzieć swoją historię i wygrać cudowne nagrody  ❤  Bardzo jestem ciekawa jak u Was było z pewnością siebie. Miałyście ja od zawsze czy przyszła z czasem? #kobiecahistoria #pewnoscsiebie #onthetable #onthewhitetable #kosmetyki #flatlay #springmood #instaflowers #vsco #springmood
 Jeśli bedziecie w Barcelonie to musicie iść do @cottonhousehotel i zjeść chipsy z buraka oraz burratę. Najlepiej od razu zamówcie podwójną porcję. Szczególnie, że można zjeść kolację w sali, która w całości  wyłożona jest...próbnikami z tkaninami bawełnianymi. RAJ ❤ ------------------------------------------------------------------------------- P.S. BLACKDRESSES W TEJ SAMEJ SUKIENCE 518 RAZ. CZY ONA NIE MA NIC NOWEGO W SZAFIE? Jakiś czas temu komentowałam na IS fakt, że pewien portal krytykował to, że ktoś założył dwa razy tę samą sukienkę. Naprawdę w 2018 r. to nadal może kogoś dziwić? Ja sobie uszyłam tę sukienkę w @monikakaminska_official właśnie po to żeby przed każdym ważnym wydarzeniem nie zastanawiać się w co się ubiorę. Ładne rzeczy są po to żeby nosić je często ❤ #cotton #silkdress #dress #summermood #cottonhousehotel #barcelonalovers #barcelonabeach #barcelonaphoto #travelawesome #traveltobarcelona #triptobarcelona #vscotravel #garden  • Sand Suit • Przyznam szczerze, że nie wiem jak wyglądało moje życie bez garniturów. Kocham sukienki i nigdy z nich nie zrezygnuję, ale damski garnitur to jest totalnie inny poziom ubierania się, szczególnie do pracy. Albo szczególnie wtedy, kiedy długie spodnie garniturowe możesz zamienić na krótkie lub udawać, że jesteś rodowitą Włoszką...mam nadzieję, że włosy mnie nie zdradzają  Suit: @monikakaminska_official #suit #womaninsuit #ootd #streetstyle #warsaw #vscofashion #reallife #elegantstyle #classy #woolsuit #ootdgoals #streetstyleluxe
 Sitges pod Barceloną to raj dla biegaczy z idealną do długich wybiegań nadmorską promenadą. Problem jest taki, że czasami ciężko się biegnie, bo jest tak ładnie, że ciągle trzeba robić zdjęcia 🤗 Mimo wszystko pocisnęłam i mogę się pochwalić, że łącznie w maju przebiegłam 103 km  #sitges #spain #calm #catalonia #chill #beach #vscotravel #vscospain #travelawesome #traveltospain #morningsun #morning  Pojechałam do Włoch kupować tkaniny do @monikakaminska.com Dowcip polega na tym, że najlepsze tkalnie są tam gdzie jest wilgotno, czyli...ciągle pada. W związku z powyższym kiedy podczas majówki w Polsce było 30 stopni, to ja we Włoszech miałam tych stopni 15 i deszcz od świtu do nocy. Po trzech dniach spędzonych w magazynach, na halach produkcyjnych i w samochodzie (4 kilkuugodzinne spotkania dziennie, a na obiad kanapki z supermarketu) nawet ja - człowiek robot - byłam skrajnie zmęczona. Na szczęście na weekend miałam zaplanowane tylko zwiedzanie. I tak w piątek wieczorem jadąc z Bielli do Portofino postanowiłam iść spać gdziekolwiek. Nie było czasu na analizy i szukanie fajnych lokalizacji. Wyobraźcie więc sobie moje zdziwienie, kiedy obudziłam się w Rapallo i odkryłam, że jest to jedno z ładniejszych włoskich miasteczek w których byłam. Cudowne widoki, przepiękne budynki i obłędna kuchnia Ligurii. To miasto jest tak cudne, że dwa dni później Cinque Terre nie zrobiło na mnie aż takiego wrażenia. Uwielbiam takie włoskie niespodzianki!