Nie zapowiadało się

Styczeń 9, 2017

„Nie zapowiadało się”, powiedziała do mnie wczoraj Aleksandra, kiedy zdradziłam jej tajemnicę największej zmiany, jaka zaszła w moim życiu. „Kiedy cię poznałam, to się nie zapowiadało. Nawet nie tyle, że pójdziesz w tym kierunku, ale że w ogóle się aż tak bardzo rozwiniesz i tyle rzeczy będziesz ogarniać”.

Cóż, skłamałabym, gdybym nie przyznała jej racji. Wyliczając kiedyś na jednym tchu swojemu wychowawcy z liceum, co teraz robię, zakończyłam listę sukcesów tym samym zdaniem: „I co, sorze, nie zapowiadało się?”.

Potwierdził.

Nigdy nie byłam najlepszym uczniem w klasie. W podstawówce byłam bardzo dobra, w gimnazjum już tylko dobra, a w liceum przeciętna. Pierwszą połowę studiów przeimprezowałam (niczego nie żałuję), w trakcie drugiej byłam okropnym kujonem. Później skończyłam dwie podyplomówki. Na tej z public relations byłam najmłodsza. Nie miałam żadnego doświadczenia w branży. Moja chora ambicja kazała mi zrobić wszystko, żeby napisać i obronić pracę dyplomową z wyróżnieniem. Jak wymyśliłam, tak zrobiłam. Wtedy chyba po raz pierwszy zdałam sobie sprawę z tego, że mogę więcej, niż mi się wydaje. I nagle z tyłu głowy zabrzmiały najgorsze słowa, z jakimi rodzice mogą wrócić z wywiadówki: „Zdolna, ale leniwa”.

Delikatnie mówiąc: uważam trochę inaczej.

Kiedyś z koleżanką przeanalizowałyśmy z ciekawości (nie, to wcale nie było wścibskie) „kariery” najlepszych uczennic, które były z nami w klasie. Wyszło nam dokładnie to samo, co każdemu uczniowi, któremu kiepsko idzie w szkole: oceny o niczym nie świadczą. Większość z uczennic, które były nam przedstawiane jako wzór, nie poradziła sobie zbytnio w dorosłym życiu. Część z nich za nic w świecie nie mogła dostać się na państwowe studia, inne nie mogły ich skończyć, kolejne – zamiast być świetnymi tłumaczami (średnia 4,7 do czegoś zobowiązuje) – na wiele lat utknęły, pracując jako kelnerki.

I żeby była jasność: żadna praca nie hańbi i ja również mam świadomość tego, że zawsze coś może pójść nie tak, więc trzeba będzie podwinąć rękawy i iść zarabiać pieniądze w jakikolwiek sposób, który zapewnia stały dopływ gotówki.

Chodzi o to, że nie ma się czym zrażać. Jeśli właśnie jesteś na studiach i w lutym oblejesz drugi termin egzaminu, tym samym na pierwszym roku poznając znacznie terminu „egzamin komisyjny” (czy prof. Świdziński nadal wykłada NOJ na UW?), to o niczym nie świadczy. Ani o tym, że zostaniesz wybitną specjalistką w swojej dziedzinie, ani o tym, że nią nie zostaniesz. Jeśli zaś zbliżasz się do egzaminu magisterskiego ze średnią 4,9, to również nie świadczy o tym, że po studiach znajdziesz pracę. Natomiast gdy w liceum masz jedynkę z matematyki, a poprawiasz ją, obiecując nauczycielce, że „nigdy nie będziesz miała z liczbami nic wspólnego, bo interesuje cię tylko teatr i Agnieszka Osiecka”, to nie świadczy o tym, że w przyszłości szybko będziesz musiała nauczyć się liczyć pieniądze we własnym biznesie.

Mój sąsiad nie dostał się na studia dziennie. Obecnie pracuje w dużej firmie w Londynie. Ja nie mogłam znaleźć pierwszej pracy. Obecnie zatrudniam ludzi. Moja koleżanka fatalnie zdała maturę i musiała studiować pedagogikę na uczelni rolniczej. Teraz jako handlowiec zarabia ponad 10 000 zł na rękę miesięcznie.

To nie jest tak, że się nie zapowiadasz. Może po prostu jesteś w uśpieniu. Ładujesz energię na później.

Poradzić mogę Ci jedno: cokolwiek by się działo – ucz się. Nie tylko na wykładach i z podręczników. Odkrywaj świat, rób tyle różnych rzeczy, na ile tylko masz siłę. Podróżuj, doświadcz wolontariatu, bądź wolnym słuchaczem, czytaj, poznawaj ludzi, popracuj za darmo, a później za pieniądze. Zbieraj doświadczenia. A potem połącz je w całość i wykorzystaj. Wiedzy nikt Ci nie zabierze. Kiedy przyjdzie odpowiedni czas, to się zapowiesz. I odniesiesz sukces.

PS O zmianie, która zaszła, będzie osobna notka. Potrzebuję około dwóch tygodni na zapanowanie nad sytuacją, ale będzie się działo! I jestem najszczęśliwsza na świecie!

 

baner-poziomy

 

  • Pingback: Nie zapowiadało się()

  • <3

  • Nie wiem, co wykombinowałaś, ale już teraz serdecznie Ci gratuluję i życzę powodzenia w nowej rzeczywistości. Dzięki za inspirację, energię i dzielenie się wiedzą. Jesteś wielka! :)

  • Klaudia

    Łatwo się to wszystko mówi. Ukończyłam studia wyższe na prestiżowej uczelni zagranicznej. Kosztowało mnie to dużo wysiłku, bardzo dużo wyrzeczeń i bardzo dużo pieniędzy. I co z tego? Po studiach jestem nikim. Pracuję w sklepie za psie pieniądze. Czuję się jak śmieć. Moi rówieśnicy poznajdywali sobie porządną pracę, a ja zamiast się rozwijać stoję w miejscu. Mam dość słuchania jak to niby jestem świetna itp. I co z tego jeżeli nikt nie chce dać mi pracy? Wiem, że do pracy o którą się staram mam wszystkie potrzebne umiejętności. Niby problemem jest mój brak doświadczenia. Ale ile w tym prawdy? Jak się chce psa uderzyć to kij zawsze się znajdzie. Jest bardzo niewielu pracodawców, którzy zdecydowliby się zatrudnić osobę, która może okazać się lepsza od nich.

    • Jeśli masz skończone studia bez doświadczenia, to umiejętności masz póki co teoretyczne – Ty może i wiesz, że je masz (albo tak uważasz), ale nie posiadasz na to żadnego dowodu. I tak na pewno to masz co najwyżej wiedzę. Pracodawcy nie chcą zatrudniać takich osób nie dlatego, że mogą okazać się od nich lepsze (serio, takie cuda to się zdarzają coraz rzadziej i to na bardzo wysokich szczeblach, a nie przy zatrudnianiu do pierwszej pracy, bo taki świeżak nie będzie dla nikogo zagrożeniem przez przynajmniej 2-3 pierwsze lata, nawet wtedy nie zagraża dalej zatrudniającemu go prezesowi firmy), ale dlatego że lepszą inwestycją jest zwykle ktoś, kto ma być może wykształcenie uzyskane na mniej prestiżowej uczelni, ale za to posiada doświadczenie, nawet w postaci staży i praktyk.

      Mamy XXI wiek. Krzywo patrzy się na ludzi, którzy przez 5 lub więcej lat studiów nie wykorzystywali wakacji na zdobywanie wykształcenia. Oburzasz się na to, że nikt nie chce Ci dać szansy w ciemno i doszukujesz się w tym jakiejś intrygi, a ja Ci gwarantuję, że gdybyś poświęcała wakacje na staże albo miała trochę gorsze oceny, a robiła jednocześnie praktyki, dawno miałabyś pracę w zawodzie.

      Wszystko zależy od branży, oczywiście. Ale jako ktoś, kto przejrzał spore ilości CV i przeprowadził sporo rozmów kwalifikacyjnych jako rekruter towarzyszący prezesowi, powiem Ci szczerze: mając do wyboru kogoś po liceum z 5-letnim doświadczeniem i studenta dowolnej, nieważne jak bardzo prestiżowej uczelni, który zmarnował szansę na zdobycie jakiegokolwiek doświadczenia podczas studiów, wzięłabym tego, który pracował. Bez doświadczenia – co najwyżej na bezpłatne praktyki.

      Monika powyżej napisała „Jeśli zaś zbliżasz się do egzaminu magisterskiego ze średnią 4,9, to również nie świadczy o tym, że po studiach znajdziesz pracę.” .I to jest, jak widać, dokładnie Twój przypadek.

  • Klaudia N.

    Jaki ten post jest piękny. Jak pasuje do mojego dzisiejszego nastroju i przemyśleń na temat pracy, studiów i tego, co jest po (bo co jest właściwie, kto to wie?). I jeszcze dodatkowo mnie zmotywował, a od samego rana chodzę wkurzona na cząstkę rynku pracy związanego z moim zawodem (tłumacza, ha! ale jeszcze nie skończyłam studiów :P) i zastanawiam się, za co się tu zabrać, żeby mieć dodatkowy fach i rozszerzyć swoje horyzonty. Tekst bardzo potrzebny, wstrzeliłaś się w mój kryzysowy moment idealnie :)

  • A ja może tak troszkę od innej strony.

    Byłam bardzo samolubnym, nieempatycznym dzieckiem. Kompletnie mnie nie obchodzili inni ludzie. Od zawsze byłam pewna, że chcę się zajmować muzyką. Niestety moi rodzice mieli inne zdanie na ten temat. W szkole byłam świetna z przedmiotów, a nawet rozdziałów które mnie interesowały i kiepska ze wszystkich innych (zbierałam pały z chemii nieorganicznej cały semestr, a kiedy w podręczniku zaczęła się organiczna, to nagle miałam piątki). Skończyłam liceum plastyczne, rok teatrologii, trzy lata muzykologii z czego każdy rok na innej uczelni i mimo napisania pracy licencjackiej, nigdy jej nie obroniłam z powodów logistyczno organizacyjnych które koncentrują się w osobie legendarnej „pani z dziekanatu”. Na studia nie chciałam iść, chciałam uczyć się śpiewu co zaczęłam w wieku 15 lat – i potem startować na akademię… ale „kazali”.

    Właśnie skończyłam 27 lat. Nie jestem ani muzykiem, ani muzykologiem. Pracuję w korpo. W zeszłym roku odpuściłam lekcje śpiewu.

    Mieszkam w mieście i kraju, w którym zawsze chciałam mieszkać, w pięknej cichej dzielnicy blisko lasu. Spędzam w teatrze albo sali koncertowej większość wolnego czasu – najczęściej w roli osobistej asystentki – co w wypadku primadonny oznacza szeroki zakres nieprzewidywalnych obowiązków i wymaga niewyczerpanych zasobów tzw. soft skills. W zeszłym roku założyliśmy z przyjacielem agencję artystyczną, żeby pomagać zdolnym i niewystarczająco wypromowanym śpiewakom. Robię to wszystko non profit. Moje życie kręci się wokół bezinteresownego dawania. Robię też milion innych rzeczy, ale dawanie jest na pierwszym miejscu.

    Nigdy nie byłam szczęśliwsza.

    Nie lubię słowa sukces, ale nie – nie zanosiło się, że z burkliwego grubaska z nosem w książce, doskonale niezainteresowanego innymi ludźmi wyrośnie osoba, którą jestem teraz.

    Jako podsumowanie, które bardzo dobrze pasuje także do Twojego tekstu, zacytuję wybitną wiolonczelistkę Jacqueline duPre:

    “The greatest thing is, at any moment, to be willing to give up who we are in order to become all that we can be.”

  • Powiem Ci szczerze, że faktycznie diagnoza „zdolny ale leniwy” jest chyba najgorsza. Sama świadomość tego, że wszystko Ci przychodzi łatwo i bez wysiłku, że się nie trzeba starać a i tak wszyscy klaszczą, ogromnie odbiera chęć do robienia czegokolwiek. Mówię z własnej perspektywy i podobnych do mnie osób, które znam. Kiedy nie masz nawyku pracowania na swoje sukcesy, to kiedy poprzeczka się podnosi w dorosłym życiu, nagle trudno się przystosować.

    Bo tak naprawdę dopiero w dorosłym życiu, po studiach, okazuje się, że bycie zdolnym to jest niesamowicie za mało :) I że koniec końców lepsze wyniki osiągają Ci bardziej pracowici, bardziej zdeterminowani, ambitni. A nawet totalny geniusz może się kompletnie zmarnować. Taki przypadek też znam.

    Tak że wielkie gratulacje i mów szybko co za zmiana!

  • Lejesz miód na moje matczyne znerwicowane, zaniepokojone serce nie przejmującej się zbytnio szkołą licealistki.
    Dziękuję :)

  • anne

    Spokojnie, po prostu wielka pani rekruterka potrzebowała poprawić sobie humor i napisać maluczkim stereotypowe oczywistości, żeby wiedzieli, że sami sobie winni – co tam, że nie ma pojęcia o Twoim życiu. Niektórzy uwielbiają pouczać – jedyne wyjście olać.

    • Klaudia

      Dziękuję za pomoc i za miłe słowa. Najprościej jest właśnie na kogoś wylać pomyje, że jest mało ambitny i leniwy i, że zamiast siedzieć w książkach powinien pracować w trakcie wakacji.

  • Nie wiem czy wolałabym usłyszeć zdolna ale leniwa czy stara się ale nie jest zdolna… chyba mimo wszystko to pierwsze.
    Ale generalnie zgadzam się totalnie,wyniki w szkół czy na studiach nie mają żadnego przełożenia na życie zawodowe. Ja – prymuska, czuję się trochę oszukana mówiąc szczerze

  • W dawnych czasach kiedy to zdarzało mi się dość reagularnie pisać bloga tż popełniłam notkę na ten temat opisując przypadek kolegi który w czasach liceum był wyzywany przez nauczycielkę od debili i kretynów. Nikt w niego nie wierzył, każdy mówił że się stoczy że będzie zerem. A teraz widzę co się dzieje z jego karierą i porównuje do tych prymusów i pupilków nauczycieli i jest odwyrtka w drugą stronę.
    Te wszystkie człowieki co to płakały że mają tylko 4 a chciały 5 albo gorzej że z 5 na 6 chcą poprawiać w zasadzie dziergają swoją pracę w szarym kącie, a ci któ®zy byli średni widze że najlepiej sa teraz ustawiani.
    Poza pracowitością i determiacja trochę przekory trzeba.
    Ja też byłam z tych średnich uczniów, w ostatniej klasie liceum moja wychowawczyni postanowiła mnie usadzić (miała z nami 3 przedmioty) i zrobiła mi w tym największą przysługę przez całe lata liceum, ze przestala byc moim nauczycielem i wychowawca ktory notorycznie mowil „no zdolna jest ale taka leniwa”.

  • Avarati

    Piękny tekst… poczułam się wzruszona i zmotywowana! Pomimo tego, że miałam dobre stopnie (wybijałam się na tle klasy), zawsze się buntowałam, kiedy mnie chwalono, a słabszym uczniom wróżono niezbyt lotną przyszłość. Albo mówiono mi, że w życiu się nie pozbieram, bo wrażliwiec ze mnie i gorąca głowa, bo dzisiaj chcą ścisłowców, a humaniści dzisiaj są straceni… Dzisiaj paru moich kumpli, którym groziły NDST, zarabia duży hajs, jeden nawet prowadzi bardzo obiecujący warsztat samochodowy. Jakoś nie widzę prymusów, żeby osiągali nie wiadomo co… poza jednym geniuszem, ale to geniusz z gatunku tych, którzy wrzucają swoje komórki do rzeczki zamiast kamyka i nie pamiętają daty swoich urodzin…
    A ja? Być może jestem jeszcze uśpiona… a może moim przeznaczeniem nie jest odnoszenie komercyjnych sukcesów? Wolę zrównoważony rozwój, powolny postęp bez wielkich zrywów, wyrzeczeń i płaczu. Ostatnio kłóciłam się z rodziną, bo mój kuzyn zgarnia kokosy na własnej firmie, a ja za sprzedaż i organizację „głupich kołczingów” nie zgarniam wielkich profitów… Powinnam zapieprzać 12h na dobę, uczyć się ekonomii, niemieckiego, zamiast marnować czas i energię na pisanie bzdurnych opowiadań, spotkania ze znajomymi czy czytanie niemodnych klasyków. Powiem szczerze… nie dla mnie jest gonitwa szczurów.

  • Pingback: Styczniowe znaleziska z sieci | ekopozytywna()

  • Nefglarien

    Ojej, zawsze mnie trochę bolą takie teksty. Ponieważ ja jestem właśnie tą osobą – niby zdolną, bardzo dobrą lub najlepszą uczennicą w podstawówce, liceum, na studiach… A teraz na progu wejścia w dorosłość obawiam się, że ten schemat również sprawdzi się u mnie i że nie poradzę sobie w prawdziwym życiu. Jest sporo tekstów o tym, że dobre oceny nie determinują sukcesu i aby się nie martwić, ale bardzo mało jest artykułów w odwrotnym kierunku. Niemniej rady, aby doświadczać nowych rzeczy i podejmować kolejne wyzwania są dobre dla każdego, więc nie jest tak źle, jednak fajnie byłoby poczytać coś skierowanego dla „prymusów”, bo problem istnieje, jak widać.

Garnitur damski – wywrotowa historia

Luty 7, 2017

Klasyczny garnitur jest dla eleganckich kobiet czymś oczywistym. Jednak jeszcze do niedawna wzbudzał wielkie kontrowersje. Służył do prowokacji i walki o pozycję, a czasem do śmiałej zabawy stylem.

Wiecie, co jest niezwykłe w dzisiejszych czasach? Między innymi to, że damski garnitur w klasycznej formie, wzorowanej na formalnym krawiectwie męskim, jest dziś traktowany jako normalny ubiór do pracy, a nawet na bardziej uroczyste wyjścia. Taki strój nie wzbudza sensacji ani poczucia, że ktoś tu przebiera się za mężczyznę czy obnosi się ze swoją siłą. Na topie są uniwersalne fasony – dopasowane do ciała kobiety, ale pozbawione udziwnień i ozdobników. Aż trudno uwierzyć, że kiedyś damski garnitur traktowano z rezerwą, a jeśli już się pojawiał, to rzadko w tym prostym, klasycznym stylu.

Ale uwaga, wcale nie twierdzę, że kiedyś podejście do damskiego garnituru było złe, a wszystkie fasony z lat minionych nadają się na śmietnik. Moda – nawet ta klasyczna – rozwija się dzięki eksperymentom. O niektórych trzeba szybko zapomnieć, ale inne będą nas inspirować i już niedługo powrócą w zmienionej formie. Na historię ubioru nie patrzę jak na zbiór niepotrzebnych nikomu ciekawostek. Widzę w niej raczej skrzynię pełną pomysłów, z których zawsze można coś wybrać. To jak to było z damskim garniturem?

Prehistoria

Początków trzeba szukać wśród XIX-wiecznych skandalistek, które publicznie paradowały w męskim stroju przypominającym garnitur. Należała do nich George Sand. Polacy pamiętają ją przede wszystkim jako partnerkę Fryderyka Chopina, ale we Francji znana jest jako autorka ponad 40 powieści i ważna postać dla ówczesnej bohemy. To niezwykle barwna osobowość.

Sand zdarzało się przemierzać ulice Paryża w męskim stroju, co wywoływało tak wielką sensację, że rozprawiano o tym również poza granicami Francji. Jeśli wierzyć ilustracji, nosiła surdut (przypominający suknię dopasowaną w talii i szeroko rozkloszowaną poniżej), a także szerokie spodnie. Komplet męskich akcesoriów – z cylindrem, fularem i laseczką – pokazywał, że jest to przebranie, próba naśladowania silnej płci.

George Sand

 

 George Sand

Sand starała się przesuwać obyczajowe granice; chciała większej akceptacji dla obecności kobiet w życiu publicznym. Dlatego używała męskiego pseudonimu (naprawdę nazywała się Amantine Dupin) i przebierała się za mężczyznę, chcąc chodzić do miejsc, których kobiecie nie wypadało odwiedzać. Nie był to jedyny taki przypadek!

Na początku XX wieku inna pisarka i skandalistka z Paryża – Colette –chętnie pokazywała się w smokingu. Ale w jej czasach już chyba więcej w tym było zabawy niż faktycznej potrzeby kamuflowania się podczas wyjść.

2 – sufrażystka z Chicago, 1916 rok

Sufrażystka z Chicago, 1916 rok

W tym samym czasie dzienne zestawy ze spodniami pod długą spódnicą nosiły amerykańskie sufrażystki. W ich wypadku ten dziwaczny strój miał stopniowo oswajać konserwatywne społeczeństwo z wizją kobiety w męskim ubiorze. Paradowanie w spodniach wciąż było uznawane za obrazę moralności.

3 – Marlene Dietrich we fraku w filmie Maroko, 1930 rok

Marlene Dietrich we fraku w filmie „Maroko”, 1930 rok

Gwiazdy inne niż wszystkie

Lata 30. XX wieku to okres przełomowy. Z męskim ubiorem obnosiły się wówczas dwie wielkie gwiazdy. Właściwie to dzięki nim klasyczny garnitur damski na dobre zaistniał w zbiorowej wyobraźni.

Pierwsza z tych gwiazd to wszechstronnie utalentowana Marlene Dietrich, która wprost hipnotyzowała odbiorców swoją grą, śpiewem i oczywiście wyglądem. Często nosiła bardzo kobiece ubrania – futra, zdobne kapelusze, oszałamiające suknie balowe, skąpe stroje sceniczne odsłaniające nogi. Zadziwiała śmiałością tych stylizacji. Ale wcale nie mniejsze wrażenie – przez kontrast – robiły jej występy we fraku albo noszone na co dzień garnitury.

4 – Dietrich w dziennym garniturze, 1933 rok

Dietrich w dziennym garniturze, 1933 rok

W tamtych czasach nikt by się nie spodziewał spotkać damę w takim stroju. Na zdjęciach widać Dietrich między innymi w garniturze z grubej wełny, skrojonym w zasadzie po męsku. Nie jest to jednak przebranie, rzecz pożyczona od partnera, ale uszyta na miarę. Marynarka została idealnie dopasowana do biustu, talii i bioder.

5 – kolejny garnitur Dietrich w tak zwanym stylu wiejskim, 1935 rok

Kolejny garnitur Dietrich w tak zwanym stylu wiejskim, 1935 rok

Nie ma to nic wspólnego z karykaturalnymi garsonkami, które nas prześladują. Chodzi mi o te w krzykliwych kolorach, zrobione z błyszczących materiałów i pełne ozdóbek. Styl Dietrich to przeciwny biegun. Szerokie spodnie z mankietami, duże klapy marynarki, koszula i krawat – wszystko to tworzy wizerunek kobiety silnej, zrównoważonej i aktywnej. Czującej się w męskim świecie automobili równie dobrze jak na scenie rozświetlonej jupiterami.

6 – Katharine Hepburn w filmie Sylvia Scarlett z 1935 roku

Katharine Hepburn w filmie „Sylvia Scarlett” z 1935 roku

Druga gwiazda kojarzona z damskim garniturem to Katharine Hepburne. Gdy w Hollywood na topie był typ femme fatale w powłóczystej sukni, ona chętnie nosiła nieco luźne garnitury skrywające damską figurę. I to ją wyróżniało – wyglądała zupełnie inaczej niż pozostałe piękności złotej epoki kina. Czasem nosiła koszulę o męskim kroju z krawatem, ale częściej wybierała fantazyjne kołnierze i apaszki. Wizerunek sceniczny Hepburn pokrywał się z prywatnym. Dzięki temu błyskawicznie zyskała rozpoznawalność – wszędzie pokazywała się w garniturach.

7 – Hepburn w filmie Filadelfijska opowieść z 1940 roku

Hepburn w filmie „Filadelfijska opowieść” z 1940 roku

Miało to wszystko posmak skandalu, ale też wiele osób było zachwyconych. Propozycje dwóch gwiazd przygotowały grunt pod współczesną akceptację damskiego garnituru. Dzisiaj inspirujemy się raczej stylem Dietrich, ale Katharine Hepburn mocno oddziałała na modę lat 80.

8 – Garsonka nawiązująca do sylwetki X propagowanej przez Diora, Londyn, 1951 rok, fot. Toni Frissel

Garsonka nawiązująca do sylwetki X propagowanej przez Diora, Londyn, 1951 rok, fot. Toni Frissell

Niecodzienny styl

Lata 40. to okres, w którym moda damska mocno się zmilitaryzowała i upodobniła do męskich krojów. Jednocześnie spodnie wciąż były rzadkością; rewolucja obyczajowa aż tak szybko nie postępowała. Damski garnitur jeszcze się nie przyjął, popularność zyskiwały za to kostiumy złożone z żakietu i spódnicy. Z kolei lata 50. to czas zachwytu kobiecymi kształtami, które podkreślano między innymi za pomocą krojów poszerzających biodra. To nie moda męska była inspiracją dla projektantów.

I wtedy zaczęły się dziać rzeczy bardzo ciekawe. Damski garnitur na przełomie lat 50. i 60. stał się przedmiotem coraz chętniej podejmowanych eksperymentów. Nie był widokiem częstym, ale pokazywały się w nim kobiety ze świata sztuki i showbiznesu albo po prostu te obdarzone nieprzeciętnym gustem, chcące bawić się stylem.

9 – Brigitte Bardot, lata 60.

Brigitte Bardot, lata 60.

Raczej nie naśladowano już Dietrich i Hepburn z ich szarymi i brązowymi garniturami ze zgrzebnych wełen. W modzie były gładsze materiały, często w ciemnych tonacjach. Pojawiały się rozmaite formy. Ciemny garnitur dwurzędowy, w którym pokazywała się Brigitte Bardot, wygląda niemal współcześnie. Zarazem oddaje gusta epoki Beatlesów. Obcisłe spodnie kojarzą się z młodą, szczupłą sylwetką, a marynarka dwurzędowa ma nieco dandysowski charakter. Podobnie nosili się w tym czasie Rolling Stonesi. Oczywiście marynarka Bardot ma kobiecy fason poszerzający biodra. Mimo to szerokie klapy w zestawie z krawatem robią bardzo męskie wrażenie. To ciekawa odmiana po kipiących od kobiecej seksualności rolach Bardot.

pn1

źródło

Francuska gwiazda wielokrotnie wracała później do garniturów. A jeszcze częściej nosiła je Twiggy. Choć kojarzymy ją z dziewczęcymi sukienkami, to jej zdjęcia pokazują, jak wiele moda damska może zaczerpnąć z brytyjskiego krawiectwa męskiego. Twiggy nosiła garnitury zarówno z poważnych tkanin w prążki, jak i z materiałów w przyciągające wzrok kraty. Raz widzimy ją w marynarce dwurzędowej, z nieco przypominającym sukienkę dołem, i w rozszerzanych spodniach. Innym razem ma na sobie modną marynarkę jednorzędową, wąskie spodnie i zabawną kamizelkę. Kolejna sesja zdjęciowa pokazuje Twiggy jako londyńskiego bankiera w obszernej marynarce. To już styl power look.

aaa1

źródło

Ciekawe propozycje miał też Yves Saint Laurent. Najbardziej znana jest kolekcja Le Smoking z roku 1966 – frywolna wariacja na temat męskiego ubioru wieczorowego. Fasony były klasyczne, ale kobiecość udało się wyraźnie zaznaczyć poprzez okrągłe ramiona, spodnie poszerzane dołem oraz dodatki. Zestawy uzupełniano lśniącymi wstążkami wiązanymi jak muchy i koszulami z żabotem. Wyglądało to oryginalnie.

10 – Le Smoking, 1966 rok

Le Smoking, 1966 rok

Oryginalność to słowo klucz, jeśli chodzi o damskie garnitury w latach 70. Nosiło się wtedy rzeczy w krzykliwych, ciepłych barwach i z wielkimi wzorami. Czy zestaw złożony z króciutkiej marynarki i bardzo długich dzwonów można nazwać garniturem? Chyba nie, ale do tej formy nawiązuje. To kolejny rozdział w historii damskiego garnituru.

11 – na Wyspach Kanaryjskich, lata 70. (1)

Na Wyspach Kanaryjskich, lata 70.

Ikoną szalonych lat 70. była Diane Keaton, znana z tego, że rzeczy o męskich fasonach nosiła niedbale i z niezwykłym wdziękiem. Przepadała za szerokimi krawatami i kamizelkami, a na ważne wyjścia wkładała nieraz biały lub czarny garnitur. Do dzisiaj zresztą wraca do męskich fasonów. Według mnie szczególnie zachwycająco wyglądała w filmie „Zagraj to jeszcze raz, Sam” (1972). Marynarka ma klasyczny, a zarazem odważny deseń w czarno-białą pepitę. W przypadku mężczyzny taki wzór byłby kontrowersyjny, ale kobieta może sobie na niego pozwolić na co dzień. Krój marynarki podkreśla ramiona, ale nie likwiduje biustu. I o to chodzi!

12 – Diane Keaton w filmie Zagraj to jeszcze raz, Sam z 1972 roku

Diane Keaton w filmie „Zagraj to jeszcze raz, Sam” z 1972 roku

Czas walki

Lata 80. to okres przełomowy, jeśli chodzi o obecność kobiet w biznesie. Zmienił się także ubiór noszony do pracy. Coraz więcej kobiet, wspinając się po szczeblach kariery, szukało stroju, który pomoże im w codziennej walce o pozycję społeczną i wysokie zarobki. Rezygnowały więc ze staroświeckich sukienek i bluzek, które kojarzyły się z sekretarką albo nauczycielką (taką drogę przebyła Margaret Thatcher, wchodząc do wielkiej polityki). Nastała epoka damskiego garnituru. Normą były również kostiumy prostego kroju, nawiązujące do mody męskiej. Ale one, jak wspominałam, zostały spopularyzowane już przedtem. Natomiast damski garnitur na taką skalę był nowością. Co rano w miastach całego Zachodu wkładały go miliony kobiet.

13 – reklama Ralpha Laurena, lata 80.

Reklama Ralpha Laurena, lata 80.

Jakie były te garnitury? Często takie jak w reklamie Ralpha Laurena – obszerne, z typowo biznesowej tkaniny w prążki, niemal niczym nieróżniące się od męskich. Normą były wielkie poduchy w ramionach i krój całkowicie ukrywający sylwetkę. Wiele osób uważa stylistykę lat 80. za koszmar, jednak zdarzały się ciekawe przykłady.

14 – luźny garnitur od Armaniego, lata 80.

Luźny garnitur od Armaniego, lata 80.

Rzućmy okiem na jedną z propozycji Giorgio Armaniego. Długi i dość luźny krój marynarki pozwala na urozmaicenie całości poprzez kieszenie i kontrastujące guziki. Nie spodziewałabym się, że coś takiego może wyglądać ładnie – a jednak! W ogóle Armani świetnie wtedy wyczuwał rynek. Jego dom mody wziął na celownik właśnie kobiety robiące karierę w biznesie i oferował im kolekcje ubiorów o formalnym i nietuzinkowym charakterze.

15 – asymetryczny garnitur od Armaniego, lata 80.

Asymetryczny garnitur od Armaniego, lata 80.

Moim zdaniem damski garnitur Armaniego z asymetryczną marynarką jest absolutnie olśniewający. Szara tkanina, szpiczaste ramiona, tylko jeden wyłóg i brak dekoltu – wszystko ma niezwykle wyrazisty, a jednocześnie oszczędny charakter. Jest w tym profesjonalizm, ale i seksapil. Warto zwrócić uwagę na wyczucie projektanta przejawiające się w szczegółach. Zamiast ogranych w tamtym czasie maklerskich prążków zastosowano drobną kratkę, która doskonale ożywia ten zgeometryzowany ubiór. Z męskiej mody zaczerpnięto brustaszę (kieszonkę piersiową) i białą poszetkę – to rozwiązanie przełamuje monotonię szarości. Dla mnie to wirtuozeria.

16 – pantsuit z początku lat 90.

Pantsuit z początku lat 90.

W latach 80., a zwłaszcza 90., między innymi pod wpływem Armaniego, przybywa propozycji spod znaku pantsuit. Dla jednych ten termin oznacza dokładnie to samo, co damski garnitur. Dla innych (w tym dla mnie) garnitur powinien mieć marynarkę z klapami i dekoltem. Tymczasem współczesny pantsuit coraz bardziej odbiega od męskiego wzorca, co czasem służy kobiecej sylwetce, a czasem ją szpeci. Niedawno omawiałam kilka interesujących przykładów w artykule o Hillary Clinton.

Mimo wszystko pod koniec XX wieku dominowały damskie garnitury w zachowawczym stylu. Charakterystyczne dla mody biznesowej od lat 80. było unikanie żywszych kolorów; szczególnym uznaniem cieszyły się czerń i szarość. Kwintesencję ówczesnej elegancji widać w teledysku Madonny:

Na dłuższą metę monochromatyczny ubiór noszony do pracy stawał się nudny. W latach 90. ten trend był przełamywany, a czasopisma lansowały damskie garnitury i kostiumy w kolorze czerwonym, błękitnym, zielonym czy nawet żółtym. Można było sobie wyobrażać, że za chwilę stanie się to w pełni akceptowalne i powszechne. Oczywiście mamy przykład Angeli Merkel czy Hillary Clinton, które noszą marynarki w dosłownie wszystkich kolorach tęczy. Ale wciąż za klasyczny garnitur damski uważa się szary lub czarny.

17 – klasyczny garnitur dwurzędowy i garsonki z początku lat 90.

Klasyczny garnitur dwurzędowy i garsonki z początku lat 90.

Trend z lat 80. przyjął się na dobre, to już dzisiaj klasyka. Obecnie dominuje zwyczaj komponowania ubioru formalnego w oparciu o duży kontrast – czyli na przykład czarny garnitur i biała koszula. Ja jednak zostawiłabym taki zestaw na ważniejsze okazje, zwłaszcza wieczorne. Do pracy lepsza będzie stylizacja z mniejszym kontrastem, na przykład szary lub granatowy garnitur damski razem z bluzką albo koszulą w kolorze błękitnym czy różowym. Odpowiednie dodatki pozwolą stworzyć interesującą kompozycję, nie tak zimną i oficjalną jak czerń i biel.

18 – Jennifer Lawrence wygląda elegancko i atrakcyjnie w garniturze od Diora, 2014 rok

Jennifer Lawrence wygląda elegancko i atrakcyjnie w garniturze od Diora, 2014 rok

Przyszłość damskiego garnituru

Dzisiaj zasady dress code’u są poluzowane; nawet w wielkich firmach międzynarodowych rzadko wymaga się klasycznej elegancji. Kostiumy i damskie garnitury nie są koniecznością, ale na pewno pozostaną obecne w naszej codzienności. Te noszone do pracy będą przybierać bezkompromisowe formy – bardzo oszczędne i uniwersalne, wzorowane na męskim garniturze, albo przeciwnie: bardziej odważne i awangardowe. To oczywiście tylko przypuszczenie, ale naprawdę dostrzegam tu potencjał (nie mogę narzekać na brak zainteresowania garniturem Monika Kamińska, który widzicie na zdjęciu głównym wpisu).

Jeśli chodzi o ubiór wieczorowy, myślę, że coraz częściej będziemy widywać kobiety w ciemnych garniturach i smokingach – zarówno w restauracjach, jak i na czerwonym dywanie. A może zwłaszcza na czerwonym dywanie? Jeśli chodzi o sukienki, widzieliśmy już chyba wszystko (włącznie z bardzo skąpymi kreacjami Rihanny i innych gwiazd). Czas na piękne garnitury.

 

baner-poziomy

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

 #morning #newspaper #work  Do @talariaspa w weekendy maja wstęp tylko kobiety, co oznacza święty spokój i ciszę, heheh. Genialny pomysł! #relaxtime #talaria #talariaspa #fridayevening
 Sunday morning ;) #sundaymornng #onthebed #relaxtime #prosseco #lazymorning  Gotowa na damski weekend w SPA @talariaspa #talaria #talariaspa #spa #relaxtime
 Lazy day @talariaspa #talaria #talariaspa #interiordesign #spa #onthebed #lazyday  Razem z architektami pracujemy nad koncepcją nowego butiku! Wygląda na to, że jesteśmy na idealnej drodze do tego o czym zawsze w wystroju sklepu marzyłam! #nowybutik #n7
 Śniadanie w @talariaspa (okay, zjadłam też podwójną porcję jajecznicy, ale nie pasowała mi do zdjęcia :D) #talaria #talariaspa #saturdaymornings #onthetable  Wszystkiego najlepszego z okazji Międzynarodowego Dnia Pizzy! #pizzalovers #pizzaismylife #instapizza #pizzamargherita
 #roses #pinkroses #saturdaymornings  Sunday morning #sundaymornng #lazymorning #coffeetime