Co jest kobiece?

Maj 31, 2017

Schowałam na dno szafy grube swetry, poczułam we włosach pierwszy letni wiatr i nagle mnie olśniło.

***

Pamiętam, jak w liceum zobaczyłam koleżankę, która ubrana była w koronkową bluzkę, a usta miała pomalowane błyszczykiem w kolorze delikatnej brzoskwini. Ten obraz uzupełniały delikatne, naturalnie kręcone włosy i bardzo uroczy sposób bycia. Spojrzałam na siebie. Spodnie w kant i koszula w kratę. U osiemnastolatki. Litości. Nagle poczułam, że chciałabym być taka jak ona: bardziej kobieca. Patrzyłam na swoje zachowawcze ubrania i zastanawiałam się, czy może jednak nie powinnam nosić krótszych sukienek i głębszych dekoltów. Korzystać, póki mogę. Podkreślać swoje atuty. Postanowiłam kupować sobie więcej rzeczy wykończonych koronką.

***

Chociaż mentalnie trzydziestkę przekroczyłam już dawno, to kalendarzowo dopiero się do niej zbliżam. I nie ukrywam, że jakiś czas temu strasznie się bałam, że najlepsze lata już za mną. Czytałam te wszystkie artykuły o tym, że życie zaczyna się po którymś tam roku życia, i zastanawiałam się, co to za – z góry przepraszam za słownictwo – bullshit. Przecież najlepsze lata (a raczej lato) mojego życia były wtedy, kiedy zdałam maturę, dostałam się na studia, miałam cztery miesiące wakacji i żadnych obowiązków na głowie! Piękniejsza, młodsza i bardziej wyluzowana już nigdy nie będę.

***

Przez pół mojego dorosłego życia udawałam osobę pewną siebie. Lata spędzone w kółkach teatralnych zaowocowały tym, że w zależności od okoliczności potrafiłam odegrać każdy typ charakteru. Najczęściej jednak ukrywałam się pod maską zdecydowania. Byłam niepewna siebie, przestraszona i totalnie zdezorientowana, ale nikt o tym nie wiedział. Poza jednym mężczyzną, który pewnego dnia powiedział mi: „…i życzę Ci, żebyś w końcu zaczęła być naprawdę pewna siebie”. Nie odpowiedziałam.

***

Dziś wiem, że jestem na najlepszym etapie mojego życia. Co więcej, jestem pewna, że za dziesięć lat, kiedy będę zbliżać się do czterdziestych urodzin, napiszę dokładnie to samo. Doceniłam doświadczenie i upływający czas. Kosztowało mnie to lata lepszych i gorszych decyzji, ale efekt jest wybitnie jednoznaczny. Wszystko przychodzi wtedy, kiedy ma przyjść, czyli głównie z wiekiem. Nie da się być kobiecą w wieku osiemnastu lat, bo wtedy, prawdę mówiąc, naprawdę niewiele się o kobiecości wie. I tak, jak też byłam kiedyś oburzona, że ktoś tak mówi. Cóż, prawo młodości, która jest przecież najmądrzejsza.

Dziś, w wieku prawie 29 lat, w końcu jestem zdecydowana, konkretna i naprawdę nie boję się niczego. A przede wszystkim jestem kobieca w pełnym tego słowa znaczeniu. To dzięki temu, że w końcu naprawdę stałam się pewna siebie. Nie ma nic bardziej kobiecego od pewności siebie. A to widać w ciele, głosie i każdym ruchu. Bez względu na to, czy mam na sobie sobie koronkę, czy dres.

 

 

 

  • MagdaMi

    Z perspektywy lat 40-paru mogę powiedzieć, że najpiękniejsze lata dla kobiety to 30-40. Niby dojrzałe a jeszcze wciąż młode, u szczytu swoich możliwości, możemy mieć wszystko i już nie boimy się po to sięgać. Lata 20ste to głownie piękne ciało bo z rozumem i mądrością różne bywa. Zwykle mało w nas pewności siebie albo wręcz jest jej zbyt wiele i w dodatku nieuzasadnionej.

    Magiczna ale w niekoniecznie dobrym tego słowa znaczeniu jest 40stka. Życie się stabilizuje, dzieci odchowane, materialnie jesteśmy zwykle „ustawione”, mamy więcej czasu dla siebie, wiemy co jest ważne i w końcu zaczynamy w pełni odcinać kupony od tego na co pracowałyśmy. Żyć nie umierać ale … no właśnie… ale nagle zaczynamy dostrzegać, że mija młodość, że już minęła, bezpowrotnie, że już przestajemy być atrakcyjne, że zmarszczki, że brak jędrności. Nagle widzimy, że choćbyśmy nie wiem jak się starały to w rankingu atrakcyjności przestajemy być na topie. Nawet jeśli wciąż ktoś się nami zachwyca to zawsze pojawia się kwestia wieku – „świetnie wygląda, kto by pomyślał ze ma tyle lat” :)

    Każdy wiek ma swoje prawa ale ten w który wkraczasz jest najpiękniejszy :)

    • Pionierka

      Mam wrażenie, że to o czym piszesz dotyczy głównie kobiet, które były/są atrakcyjne i dla których ta atrakcyjność jest ważnym składnikiem tożsamości. Przyzwyczajone do uwagi, komplementów, podrywu, flirtu i męskiego zainteresowania dotkliwie odczuwają, że to może się skończyć. Kobiety przeciętne, mało atrakcyjne chyba tak tego nie odczuwają. Nigdy w rankingu atrakcyjności nie byłam na topie. A upadek z wysoka zawsze boli bardziej.

    • Katarzyna G

      Prawdziwie napisane i w punkt ujęte ☺. Pozdrawiam

  • pani Mondro

    ja właśnie mam te 10 więcej i chyba jestem na tym samym etapie co Ty… nigdy dotąd nie czułam się tak dobrze ze sobą… no poza tym ciałem nad którym pracuję, ale … no właśnie, 10 lat temu bym odpuściła, powiedziała, że nienawidzę biegać i trudno, będę gruba i flapciata… a teraz nie, teraz chcę zawalczyć o swoją atrakcyjność, fajnie się ubrać, pójść do fryzjera, kosmetyczki… dzieci dochowanych jeszcze nie mam i jeszcze nie powiedziałam ostatniego słowa, ale nie chcę być zapuszczoną matką-polką, bo mogę być sexi mamą ;D

  • Avarati

    Powiem szczerze, że podziwiam i nieco zazdroszczę takiej pewności siebie! Dla mnie właśnie taka pewność siebie, dumna postawa i życiowa mądrość są kobiece.
    Dla mnie kobiece jest też to, co dodaje kobiecie piękna. Tyle i aż tyle. Nieważne, czy jestesmy z charakteru delikatne, słodkie jak Pin-Ip Girls, eleganckie czy zadziorne. Nieważne, czy to jest subtelna, romantyczna sukienka w koronki i kwiatki, garnitur czy potargane dżinsy. Nieważne, czy jesteśmy niskie lub wysokie, klepsydrami, smukłymi chłopczycami lub wysportowane. A nawet to, że bywamy porównywane do facetów. :)

  • Pingback: WEEKENDOWNIK #20 - fajne strony codzienności!()

  • Pewność siebie jest bardzo ważna. Cały czas pracuję nad swoją, do łatwych nauk to nie należy. Jednak widzę efekty i to jak się czuję. Pozwala mi na lepsze poznanie siebie i konkretne działania. Jeśli nadal bałabym się pewnych decyzji, to nigdy nie byłabym tu gdzie teraz.

  • Pingback: Siren suit, czyli moja najbardziej nietypowa stylizacja | BLACK DRESSES – blog lifestylowy()

  • Małgorzata Dziok

    Mam 55 lat. Czytam wpisy młodych, młodszych i żałuję, że starsze mało piszą lub zajmują się tylko kwiatkami i grupami wspomnień ( przepraszam nie wszystkie panie). Cóż z tego, że minęła młodość.Póki mamy w miarę zdrowe ciało nie jest to tak bardzo ważne. Młodość to także stan ducha.Lata dojrzałe dają pewną wolność kobietom, które nie szaleją z powodu upływu lat.Stajemy się w pewien sposób niewidzialne. Możemy obserwować innych, możemy ubierać się jak chcemy ( nie zwracajmy uwagi na facetów,którzy mówią : w tym nie wyjdziesz,czy styl liceum a muzeum, jeśli mamy wnuki możemy chodzić do kina na niepoważne filmy ( bez wnuków też).Jeżeli nie damy się zwariować ( bo ktoś powie, że to nie dla nas) możemy mieć dostęp do nowych technologii i korzystać z nich a w razie czego udać bezradność ( bo to takie trudne i nowoczesne).Własnie wróciłam ze spaceru z psem.włosy związałam w „kitek”, założyłam sportowe ubrania i buty, słoneczne okulary w szalonym niebieskim kolorze i sąsiedzi mnie nie poznali.Mieszkam od dwóch lat na wsi i wierzcie mi , tu wszyscy znają się, zwłaszcza jak jest się nowym.Ile chciałabym mieć lat? Tyle ile mam. Bo nadal żyję.Każdy wiek jest piękny i zawsze można być sobą, lub starać się być sobą.Oby tylko zdrowie było.Z wiekiem nabiera się dystansu do wszystkiego.Pozdrawiam młode, lekko młode i starsze a zawsze młode czytelniczki.

Nie muszę czuć się seksownie w ubraniu

Sierpień 28, 2018

Znam wszystkie sztuczki dotyczące tego, jak optycznie wyszczuplić figurę. Dzięki szyciu ubrań na miarę dla moich klientek wiem, gdzie powinny być zaszewki, jakie ustalić długości i który krój dobrać do figury. Rozumiem, że kiedy kobieta zamawia sobie sukienkę, to chce wyglądać w niej jak najlepiej. Moją rolą jest jej w tym pomóc. Paradoksalnie nie zawsze stosuję te wszystkie zasady na sobie.

Ukryta talia

Im dłużej zajmuję się modą, tym więcej eksperymentuję. Wybieranie dla siebie różnych ubrań i krojów zaprowadziło mnie w miejsce, którego sama się po sobie nie spodziewałam. Otóż pewnego dnia okazało się, że nie mam wewnętrznej potrzeby za każdym razem czuć się w swoim ubraniu seksownie. Nie przeszkadza mi, że ubiorę się w coś, co mnie całkiem zasłoni lub (to dopiero dramat dla internautów) ukryje mi talię.

Najważniejsze jest to, że kiedy chcę, to mogę ubrać się seksownie. Ale kiedy nie chcę – to nie muszę. Mam wybór.

Mnie chyba peszą męskie spojrzenia. Ostatnio wyszłam z domu w ekstremalnie krótkiej spódniczce. Była 10 rano. Właśnie tego dnia „natchnęło” mnie, żeby iść do pracy w mojej najkrótszej, uszytej dawno temu na miarę, mini. Nie pytaj. Już ustaliłyśmy, że nie traktuję mody zbyt dosłownie. W każdym razie była 10 rano, a ja czekałam przed domem na taksówkę. Spojrzenie, jakim obdarzył mnie wchodzący do budynku obok mężczyzna, mogło mi gwarantować wieczorną randkę. Na szczęście schowałam się za telefonem („Ja cię nie widzę, ty mnie nie widzisz”). Przez chwilę rozważałam powrót do domu i włożenie czegoś dłuższego, ale nie było czasu.

Seksapil

Przypominam sobie czasy, kiedy na studiach potrafiłam na środku klubu pełnego półnagich kobiet poderwać mężczyznę – tylko tym, że z wyraźnym zaangażowaniem opowiadałam mu o tym, czego ostatnio dowiedziałam się na wykładzie. Z pasją mówiłam o czymś, co mnie fascynowało. To dopiero był seksapil.

Tytuł jest dość przewrotny, ponieważ tak naprawdę czuję się seksownie. Nawet w domu w dresie. Jedyny kompleks (przy czym „kompleks” to i tak za duże słowo), jaki mam, to 3–5 kg za dużo węglowodanowego brzucha. Zanim zaczniesz się oburzać, dodam tylko, że to informacja potwierdzona przez dietetyka, a to, co teraz oglądasz na zdjęciach i Insta Stories z biegania, to wersja prawie idealna. Wiem, że tego nie widać prawie nigdy, ponieważ – tak jak napisałam na początku – znam wszystkie sztuczki dotyczące tego, w jaki sposób ubraniem poprawić figurę. Tak samo wiem, jak ustawić się do zdjęcia, żeby ten brzuch ukryć. To w sumie nic trudnego; są osoby, które z powodzeniem ukrywały półroczną ciążę. Kiedy więc pozuję do zdjęcia, oczywiste dla mnie jest, że robię je tak, byś myślała, że tego brzucha nie ma.

Natomiast jeśli chodzi o całą resztę… Wiem, że mam fajne ciało, ale zupełnie nie czuję potrzeby ogłaszania tego całemu światu za pomocą ubrania. Ja chcę się czuć dobrze ze sobą. Okay, walczę ze swoim brzuchem – ale gdy wygram, to paradoksalnie wcale nie wybiorę czegoś obcisłego. Ważniejszy jest dla mnie mój komfort psychiczny, który dzięki temu osiągnęłam. A co z nim zrobię oraz kiedy ubiorę się w mini, a kiedy w za duży sweter, to już tylko mój wybór.

 

 

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /home/klient.dhosting.pl/szarmant/blackdresses/public_html/wp-content/plugins/alpine-photo-tile-for-instagram/gears/alpinebot-display.php on line 606

 Drogi pamiętniczku, jest koniec września. Lato w tym roku trwa(ło) pół roku. Dla mnie, osoby czerpiącej energię ze słońca, to najlepsze co się mogło wydarzyć. Po takim lecie jestem naprawdę wygrzana i mam naładowane baterię oraz co najważniejsze nie boję się zimy. Może sobie przychodzić, przeżyję. A mówiac wprost: to jest niesamowite, że mieliśmy w Polsce włoskie lato. Rozumiem, że to już zostaje na stałe?  #summergirl #summermood #summerchill #chill #infinitypool #teneryfa   Też tak macie, że jak wrócicie z jednej podróży to od razu Was nosi żeby polecieć gdzieś znowu? #teneryfa #tenerife #canaryislands
 Instagram: zdjęcia z Teneryfy Rzeczywiść: 13 godzina w pracy 🤣 Ale coś czuję, że to już ta pora roku kiedy będzie mi się rewelacyjnie pracowało właśnie wieczorami. Jesień to dla mnie nie tylko kocyk, winko i seriale, ale przede wszystkim wprowadzanie dużej ilości produktów do sklepu (dzisiaj online pojawiły się nowe modele czapek), co wymaga skupienia. A o nie najłatwiej w chłodne, długie wieczory  #teneryfa #tenerife #canaryislands #view #losgigantes  Instagram vs rzeczywistość, czyli jak przesunięcie zdjęcia w prawo to uhrzycie historię pt.: "JA NIE WEJDĘ?!8101###€¥????" #teide #teneryfa #tenerife #travelawesome #traveling #vulcano
 Cały instagram piszę długie poważne opisy do zdjęć, więc pora i na mnie. Otóż stała się tego lata rzecz straszna. Całe życie piłam czerwone wino jak wodę i nic mi nie było. To był jeden z moich ważniejszych (oczywiście po pizzy) atrybutów. Tymczasem w tym roku starość nie radość i zaczęłam nagle po czerwonym winie czuć się fatalnie. Pół butelki, a kac jak po trzech. Mówię wam, horror. Dramat. Klęska. Musiałam zacząć pić białe. Teraz nie wiem kim jestem, ani jak żyć. P.S. Ta pizza była paskudna  #pizza #wino #problemy #teneryfa  Wtopiłam się w otoczenie tak, że prawie mnie nie widać 🤣 Moim ulubionym wulkanem pozostaje jak na razie Etna, która zrobiła na mnie największe wrażenie, ale Teide zajmuje miejsce zaraz za nią. Jak na Marsie  Lubicie wulkany? Czy to tylko ja mam takie dziwne pasje?  #teide #teneryfa #tenerife #canaryislands #travelawesome #view
 Jednak nic nie jest w stanie zastąpić czarnego. Kiedy pierwszy raz pokazałam na InstaStories czarne balerinki to namówiłyście mnie, żebym dodała je do sklepu online tego samego dnia, nawet bez profesjonalnego zdjęcia packshotowego, tylko z takim zrobionym na szybko telefonem. Muszę przyznać, że to była genialna porada biznesowa. Dziękuję! Od tamtej pory kupiłyście już tyle balerinek, że nie nadążam ich produktować. Totalne szaleństwo. Ostatnia partia butów jest cały czas do kupienia w sklepie online @monikakaminska_official więc jeśli wcześniej się nie załapałyście to można nadrobić  #czarnebuty #czarnebalerinki #monikakaminska #shoes #shoeslovers #balerinki #instashoes #blackisthenewblack  Rapallo #tb #italyphotos #italiandream #italy #italytrip #rapallo
 Wszystkiego spodziewałam się w piątek rano, ale nie braku słońca  Czy to już początek półrocznej zimy i teraz tylko kocyk, herbatka i ciepłe skarpetki? #summermood #summergirl #friday #fridaymood