Zemsta, Teatr Polski w Warszawie

Marzec 20, 2013

-Haha, na Zemstę idziesz? Już nie masz na co chodzić do teatru – powiedziała moja koleżanka usłyszawszy jak planuję spędzić niedzielne popołudnie.
Tylko, że to nie była taka zwyczajna Zemsta.

Rozumiem ironię koleżanki, bo zapewne skojarzyła to z fatalnym, granym dla uratowania budżetu teatru, spektaklem. No bo kiedy się idzie do teatru na Zemstę? Wtedy kiedy się ją w szkole omawia i trzeba zrobić coś dodatkowego z klasą żeby zapulsować u dyrektora. Więc zabiera się dzieci do teatru, które strasznie cierpią, że muszą tam iść wieczorem i nie stracą jednak w tym tygodniu jednej lekcji historii.

Tym razem nic z tych rzeczy. Tzn. zakładam, że szkoły będą na to chodzić. I budżet też będzie miał się dobrze (ale ja akurat nie mam nic przeciwko graniu spektakli, które zarabiają na inne spektakle – wręcz popieram ten model biznesowy). Ale na pewno nie jest to spektakl fatalny i dzieci (to już jest młodzież chyba – Zemstę nadal omawia się w I gimnazjum?) powinny spokojnie przeżyć, to że pójdą na tę historię w ciągu dnia.

Nie wiem jakie było założenie twórców spektaklu, poza wystawieniem Zemsty z okazji 220 rocznicy urodzin Aleksandra Fredry, ale po tym co zobaczyłam mogę zgadywać, że zależało im na zrobieniu spektaklu lekkiego i łatwego w odbiorze (nie mylić mi tu z pójściem na łatwiznę, bo nie o to chodzi), który będzie się przyjemnie oglądało. Nawet widz, który nie bywa regularnie w teatrze, będzie bawił się doskonale, a przy okazji dostanie porządną dawkę rewelacyjnego aktorstwa.

Bezkonkurencyjny jest oczywiście Jarosław Gajewski. Szerszej publiczności telewizyjnej zupełnie nieznany, za to każdy kto chodzi do teatru może chyba powiedzieć, że kiedy widzi Gajewskiego w obsadzie to oddycha z ulgą, że nawet gdyby cały spektakl był tragiczny (a nie był) to na Gajewskiego będzie można popatrzeć. I ja tym razem się nie zawiodłam – jego Papkin to oczywiście mistrzostwo świata.

zemsta2

Goni go, chociaż dla mnie to pewnie nawet przegania, bo jestem jej wielką fanką – Joanna Trzepiecińska. Podstolinę gra tak jakby była to postać napisana dla niej. W ogóle cieszę się, że Teatr Polski tę aktorkę przygarnął, bo pamiętam, że jak chyba w 2009 r. szukałam jakiegoś spektaklu z nią, to pozostawało mi tylko oglądanie Rodziny Zastępczej. A Trzepiecińska to jest taki miks kobiecości, klasy i  talentu, że od czasu do czasu muszę na nią popatrzeć.

Na uwagę zasługuje jeszcze jeden fakt, zresztą mi z racji bycia logopedą, bardzo bliski. Zemsta w Teatrze Polskim jest bowiem na żywo tłumaczona ze sceny na język migowy. Tak dobrze czytacie. Na scenie, przed aktorami (chociaż kilka razy to dosłownie latali jej przed nosem, ale co ciekawe zrobione to było tak, że w ogóle nie przeszkadzało w odbiorze) siedziała sobie dziewczyna, która tłumaczyła wszystkie kwestie dla siedzących na widowni osób głuchych. Naprawdę piękna sprawa. Nie wiem kto to wymyślił, ale mam ochotę go za to przytulić. Bo to dosłownie takie emocje wywołuje w reszcie widowni. Rewelacyjny pomysł.

Z wrażenia aż prawie zapomniałam napisać Wam, że Daniela Olbrychskiego czasami zupełnie nie da się zrozumieć (i wcale nie jestem nienormalnym logopedą, pytałam – inni też nie rozumieli). A muzyka Piotra Rubika jest tak beznadziejna, że aż uszy bolą. Przaśny, serialowy dżingiel z klaskaniem (!), który nie wiadomo dlaczego oddziela poszczególne sceny od siebie. Koszmar.

Jednak pomijając te dwa szczególiki, które w całym dopracowanym spektaklu po prostu rzucają się wybitnie w oczy to mogę Was spokojnie na to wysłać.

Zwłaszcza, że strasznie mi się podoba kierunek w którym Teatr Polski w Warszawie w ten sposób zmierza (nie wiem czy wiecie, ale mają też od jakiegoś czasu spektakle z nianią dla dzieci). Jeszcze kilka lat temu to był chyba jeden z najbardziej omijanych przeze mnie teatrów w Warszawie, a tymczasem pod dyrekcją Andrzeja Seweryna (na którego w Zemście też warto popatrzeć) rodzi nam się jedno z najciekawszych miejsc na teatralnej mapie Warszawy. Oczywiście wcale nie piszę tego dlatego, że na jesieni będzie u nich premiera spektaklu na postawie tekstów Osieckiej i Przybory ;) I nie chcę zapeszać, ale zdaje się, że ich mój tekst o teatrach, które nie potrafią się promować raczej nie dotyczy. Oby tak dalej!

ps. Na spektaklu był też Andrzej z jestKultura, jeżeli chcecie przeczytać jego recenzję to macie ją tutaj. Repertuar teatru macie tutaj, natomiast zdjęcia użyte we wpisie są autorstwa Roberta Jaworskiego i pochodzą stąd.

 

baner-poziomy

 

Tkaniny wełniane – zobacz produkcję od kulis

Maj 15, 2017

Do czegoś Ci się przyznam. Dość szybko zaakceptowałam fakt, że tkaniny wełniane nie należą do tanich. Wiadomo, za jakość trzeba odpowiednio zapłacić. Mimo wszystko niektóre ceny potrafiły czasami zaskoczyć nawet mnie. Na przykład metr wikunii (najdelikatniejszej wełny na świecie, którą mamy dostępną u nas w butiku w szyciu na miarę) kosztuje około 10 000 zł. Gdybyś miała ochotę na wersję z jedwabiem, to ceny zaczynają się od 13 000 zł za metr. Wikunia to jednak temat na inny wpis. Dziś zajmiemy się standardowymi tkaninami wełnianymi, których ceny na początku również mogą wydawać się wysokie (400–600 zł za metr).

Wszystko staje się bardziej logiczne, kiedy na własne oczy zobaczy się, jak wieloetapowym procesem jest przygotowanie tkaniny – od rozpoczęcia jej tkania do momentu, w którym staje się gotowa do szycia.

Dzisiaj zabieram Cię w podróż po tych etapach. Jeśli jesteś ciekawa, jakim cudem z szorstkiej wełny powstaje cudownie miękka tkanina, to zapraszam Cię do Anglii, a dokładniej do Huddersfield. Byłam tam jakiś czas temu i w kilku różnych fabrykach obserwowałam proces produkcji tkanin. Wycieczka zajęła mi cały dzień; powiedzieć, że fabryki były ogromne, to tak naprawdę jak nie powiedzieć nic. Były o l b r z y m i e. Zatrudniały gigantyczną ilość osób oraz były wyposażone w tak wielką ilość zaawansowanych technologicznie (oraz ekstremalnie drogich) maszyn, że w zasadzie biznes w Huddersfield ma 100% gwarancji, że w Wielkiej Brytanii nie będzie miał nigdy konkurencji.

Aha, ale skąd Huddersfield? Niespodzianka! Wełna lubi wodę (ale nie tę w Twojej pralce), a to miasto jest bardzo deszczowe i wilgotne. Dodatkowo woda jest bardzo miękka. Dlatego to właśnie w tamtym rejonie Anglii (podobnie jak w Bielli we Włoszech) najlepiej produkuje się tkaniny. Za chwilę wyjaśnię dlaczego.

Zacznijmy od początku. Pierwszym etapem produkcji tkaniny jest oczywiście jej tkanie.

Lubisz tkaniny we wzory? To wyobraź sobie, że aby je utkać, widoczny na zdjęciu wyżej rozkład nitek sprawdzany jest przez 12 (!) osób specjalnie zatrudnionych tylko do tego. Tu nie może być mowy o zmęczeniu, pomyłce, złym spojrzeniu albo chwilowym rozkojarzeniu, bo wtedy maszyna – zamiast pięknej kraty księcia Walii – utka jakieś dziwne zygzaki.

Jak widać, prawidłowe ułożenie przędzy nie jest wcale takie łatwe. Podziwiam ludzi, którzy muszą wykazać się taką precyzją w pracy.

Po tkaniu dochodzimy do etapu prania. Naprawdę nie próbuj tego sama, bo maszyna do prania widoczna na zdjęciu powyżej nie może się równać pralkom, które mamy w domu. W każdym razie świeżo utkana tkanina wełniana jest mało przyjemna w dotyku i dość sztywna. Z tego powodu później jest wielokrotnie wypierana w wodzie i mydle. Ten zabieg ma nadać tkaninie odpowiedniej miękkości.

Boję się, że skoro napisałam o tym mydle, to zaraz ktoś go użyje i zniszczy swoją sukienkę. Powiem tak: ja bardzo często drobne zabrudzenia zapieram przy pomocy ręcznika, wody i podstawowego mydła (czyli bez żadnych bajeranckich dodatków). Robię to jednak na własną odpowiedzialność i zdaję sobie sprawę z tego, że mogę w ten sposób zniszczyć tkaninę. Oficjalnie nie wolno tego robić.

Wyprana tkanina przewożona jest do kolejnej firmy, a w niej poddawana jest wielu zaawansowanym procesom technologicznym. Nazywa się to finiszowaniem (wykańczanie) tkanin. Wtłacza się w nią parę, wielokrotnie prasuje, impregnuje itp. To tutaj tak naprawdę odbywają się te wszystkie magiczne sztuczki, dzięki którym Ty przychodzisz do mojego sklepu i jesteś zdziwiona, że wełna jest aż tak gładka i przyjemna w dotyku. Zobacz, jak to wygląda z bliska.

Po długotrwałym i skomplikowanym procesie finiszowania tkanina jest przewożona do magazynu. Niby nic nadzwyczajnego, ale wyobraźcie sobie, że na tym zdjęciu jest jakieś 245 kuponów tkanin w odcieniu ciemnego granatu. Trzeba znaleźć belkę, odciąć odpowiednią liczbę centymetrów i wysłać do klienta. Najlepiej tego samego dnia, którego klient złożył zamówienie. Znów wymagana jest ogromna precyzja, bo wzory są do siebie podobne i bardzo łatwo o pomyłkę.

Nie jest to proste, ale warto. Zawsze powtarzam, że tkaniny wełniane charakteryzuje jakość. Teraz mam na to niepodważalny dowód. Spójrz na poniższe zdjęcie. To próbnik tkanin, który ma ponad sto lat. Widzisz, co się stało z papierem, a co z tkaniną? To mówi samo za siebie.

A przy okazji mamy dowód na to, że ponadczasowość niektórych wzorów jest naprawdę nie do przebicia.

To jak, na lato wybierasz dla siebie coś zielonego czy różowego? Zapraszam do skorzystania z usługi szycia na miarę – mamy mnóstwo tkanin z Huddersfield!

 

baner-poziomy

 

Przejdź do komentarzy
Obserwuj mnie na Instagramie @blackdressesblog

 #mondaymood #newhair #blueshirt #pierwszeselfieidroku  #leaf #nature #inspo
 #lilac #instaflowers #flowers #flowersgram #springinspired #springmood  Uwielbiam taka pogodę ☀  ⛱ @monikakaminska_official dress #ootd #wooldress #summerwool #fabrics #luxuryfabrics #minimalstreetstyle #minimalstyle
 Czuję, że będzie to moje nowe jedzeniowe uzależnienie @coco_bowls_warsaw robi śniadaniowe mistrzostwo świata    #veganfood #vegan #onthewhitetable #onthetable #handsintheframe #instafood #flatlay  Ja wiem, że szczęścia kupić nie można, ale jednak... @benandjerryspl    #benandjerrys #icecream #purehapiness
 #sundaymood #sundaymornng #morningligh #jeffreycampbell #shopbop  #gypsophilla #morningligh #onthetable #onthewhitetable
 W @monikakaminska_official szliśmy w 3 dni suknie ślubną. Postanowiliśmy też trochę przyszłą Pannę Młodą zaskoczyć i zamówiliśmy dla niej ciastka z projektem jej sukienki  #dreamjob #weddingdress #coolwool #luxuryfabrics #bespoketailoring #weddinginspiration  #warsaw #instawarsaw #igerswarsaw #alejeujazdowskie #springmood #springinspired